Γατροί σε επίταξη,Αστική ευθύνη και Ιδιωτική Ασφάλιση

Γιατροί σε επίταξη, αστική ευθύνη και ιδιωτική ασφάλιση

 

Σειρά πολλών και κρίσιμων ζητημάτων γύρω από την Υγεία έχει αναδείξει η πανδημία. O COVID-19 έχει αποτελέσει καταλύτη εξελίξεων σε διάφορους τομείς, την ώρα που επί τάπητος στο δημόσιο λόγο παραμένουν θέματα όπως οι συνεργασίες ιδιωτών – δημοσίου, οι νέες ψηφιακές υπηρεσίες ιατρικής, ζητήματα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης ή ακόμα το γεγονός πως ένα μεγάλο μέρος δαπανών Υγείας επιβαρύνει τους πολίτες, παρόλο που οι δημόσιες υπηρεσίες Υγείας είναι δωρεάν (out of pocket payment).

Ένα ιδιαίτερο κομμάτι γύρω από την Υγεία αποτελεί η αστική ευθύνη των ιατρών. Διάφορα είναι τα παραδείγματα κατά καιρούς με δικαστικές διαμάχες και διεκδικήσεις συγγενών θανόντων ή για άλλες σοβαρές περιπτώσεις ασθενών μετά από λάθη και ιατρικές παραλείψεις.

Στο επίκεντρο της ειδησεογραφίας, εν μέσω των έντονων πιέσεων στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, είναι το κάλεσμα – προειδοποίηση του Υπουργείου σε ιδιώτες γιατρούς για την ενίσχυση των προσπαθειών έναντι της πανδημίας. Όσοι πάντως παρέχουν τις υπηρεσίες τους τελικά δεν θα υπέχουν αστική ευθύνη έναντι τρίτου και σε περίπτωση που για κάποιο λόγο διεκδικήσει αποζημίωση την ευθύνη έχει το δημόσιο νοσοκομείο. Αυτό διαβεβαιώνει σε τελευταία ανακοίνωση ο πρόεδρος του ΙΣΑ, κ. Γ. Πατούλης (ύστερα από εισήγηση της Νομικής υπηρεσίας του Συλλόγου). Συγκεκριμένα:

«Επειδή πολλοί από σας με αφορμή το κάλεσμα να συνδράμετε έμπρακτα στον αγώνα της πολιτείας για την κάλυψη των επιτακτικών αναγκών ενίσχυσης του ΕΣΥ, διερωτάσθε για ζητήματα αστικής ιατρικής ευθύνης, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, με την ένταξή σας στο ΕΣΥ, δεν υπέχετε ατομική αστική ευθύνη. Συγκεκριμένα, οι ιατροί (ιδιώτες) που θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε νοσοκομεία του ΕΣΥ με βάση σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, ενεργούν στην περίπτωση αυτή ως όργανο του Δημοσίου και δεν υπέχουν ατομική αστική ευθύνη έναντι του τρίτου (ασθενή ή συγγενών του).

Για πράξεις ή παραλείψεις τους κατά την άσκηση των καθηκόντων που τους έχουν ανατεθεί ευθύνεται για αποζημίωση μόνο το δημόσιο Νοσοκομείο, τυχόν δε αγωγή, κατά το μέρος που στρέφεται κατά του ιατρού θα είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση που απεστάλη στους ιδιώτες γιατρούς μέλη του ΙΣΑ.

Σύμμαχος η ιδιωτική ασφάλιση

Στο σύνθετο αυτό ζήτημα της αστικής ευθύνης των ιατρών, εδώ και χρόνια, η ασφαλιστική αγορά παρέχει διάφορα προγράμματα και καλύψεις.

Μεταξύ άλλων, υπάρχουν καλύψεις με ιδιαίτερα διευρυμένα όρια για ιατρούς των περισσότερων ειδικοτήτων συμπεριλαμβανομένων μαιευτήρων, αναισθησιολόγων, γαστρεντερολόγων, ακτινολόγων, οδοντιάτρων και ορθοδοντικών ή και χειρουργών.

Επίσης, καλύπτονται οι ευθύνες του ιατρού για σωματικές βλάβες σε τρίτους ή θάνατο από αμέλεια, ιατρικό λάθος, ή άλλες πράξεις ή παραλείψεις του κατά την διάρκεια της νόμιμης άσκησης των καθηκόντων του και στο πλαίσιο της ειδικότητας του. Περαιτέρω μια κάλυψη μπορεί να επεκταθεί και στις περιπτώσεις άμεσης ανάγκης κατά τις οποίες ο ιατρός καλείται να παράσχει πρώτες βοήθειες, πέραν της ειδικότητας του.

Επιπρόσθετα, δίνεται η δυνατότητα για ποινική νομική προστασία του ιατρού (δικηγορικές αμοιβές, δαπάνες κλπ) σε υποθέσεις που οδηγούνται στα δικαστήρια ή άλλες καλύψεις ακόμη όπως η αστική ευθύνη λειτουργίας ενός ιατρείου.

Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται η συμβουλή του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή, η κατανόηση των όρων, καλύψεων και εξαιρέσεων και η σωστή επιλογή για τις ανάγκες του καθενός σε σχέση με τα διαφορετικά προγράμματα που παρέχουν οι ασφαλιστικές εταιρείες της αγοράς.

Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, πως η ασφάλιση της αστικής ευθύνης του ιατρού, εκτός από τα οφέλη που συνεπάγεται για τον ιατρό, δεδομένου ότι η ασφαλιστική εταιρία καταβάλλει αντ’ αυτού το ποσό της αποζημίωσης, μπορεί να θεωρηθεί ότι λειτουργεί και υπέρ του ασθενή, εξασφαλίζοντας τον πρακτικά.

Βάιος Κρόκος

ΕΑΕΕ¨Νομοθετική ρύθμιση Αναπροσαρμογών Ασφαλίστρων μακροχρόνιων προγραμμάτων Νοσοκομειακής Περίθαλψης

Το ζήτημα του πλαισίου αναπροσαρμογής των ασφαλίστρων των συγκεκριμένου τύπου προγραμμάτων απασχολούσε τον κλάδο επί μακρόν.

Τον Οκτώβριο του 2020 ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής ο νόμος 4738/2020 με τίτλο «Ρυθμίσεις οφειλών και παροχή δεύτερης ευκαιρίας», στο άρθρο 268 του οποίου ρυθμίζεται το χρόνιο ζήτημα της αναπροσαρμογής ασφαλίστρων των μακροχρόνιων προγραμμάτων υγείας.

Η Πολιτεία μέσω των νέων ρυθμίσεων του άρθρου, οι οποίες εντάσσονται ως νέο άρθρο 2Α στο ισχύον δίκαιο προστασίας του καταναλωτή (ν. 2251/1994), επιχειρεί να δώσει ισορροπημένη λύση, αποβλέποντας

  • αφενός στην ενίσχυση της διαφάνειας υπέρ του ασφαλισμένου μέσω της σύνδεσης των αναπροσαρμογών ασφαλίστρων με αντικειμενικούς παράγοντες, βασιζόμενους στην αρχή της καταλληλόλητας, όπως η ηλικία του ασφαλισμένου, δείκτες που αποτυπώνουν με σαφήνεια την πορεία του κόστους των αποζημιώσεων κ.ά. και
  • αφετέρου στην έγκαιρη ενημέρωσή του, τουλάχιστον δηλαδή, 60 ημέρες προ της εφαρμογής της τυχόν αναπροσαρμογής του ασφαλίστρου του.

Οι διατάξεις δεν καθορίζουν συγκεκριμένους δείκτες που θα πρέπει να χρησιμοποιούν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις για τις ανάγκες των αναπροσαρμογών, αλλά ορίζουν τα κριτήρια εγκυρότητάς τους προβλέποντας ότι αυτοί πρέπει να είναι (α) σαφείς, (β) αντικειμενικοί, (γ) ευρέως προσβάσιμοι και (δ) επαληθεύσιμοι από τα συμβαλλόμενα μέρη σε σχέση με την τελική τιμή του ασφαλίστρου ανά έτος αναφοράς. Ωστόσο, στις ίδιες διατάξεις προβλέπεται ότι οι κρίσιμοι δείκτες ή παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η αναπροσαρμογή εξειδικεύονται με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων.

Η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση εκτιμάται ότι γνώμονα της έχει την διαφύλαξη της αρχής της διαφάνειας στη σχέση ασφαλιστικής επιχείρησης και ασφαλισμένου, η οποία προσδοκάται να εδραιωθεί με την έκδοση του αναφερομένου σε αυτήν προεδρικού διατάγματος, που θα εξειδικεύει τους κρίσιμους δείκτες ή παράγοντες με τους οποίους μπορεί να συνδέονται οι αναπροσαρμογές. Δεδομένου, ωστόσο, ότι οι ετήσιοι δείκτες τους οποίους επεξεργάζεται και δημοσιοποιεί το ΙΟΒΕ πληρούν τις ποιοτικές προδιαγραφές που απαιτεί ο νόμος, καθώς είναι σαφείς, επιτρέπουν την αντικειμενική μέτρηση της μεταβολής του συνολικού κόστους υγείας, το οποίο καταβάλλουν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις, και είναι ευρέως προσβάσιμοι, λόγω της ανάρτησής τους στην ιστοσελίδα του ΙΟΒΕ, ο στόχος της ΕΑΕΕ για την αδιάλειπτη επικαιροποίησή τους, που αναφέρθηκε ανωτέρω, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.

 

Από την Ετήσια Έκθεση 2020 της ΕΑΕΕ (δείτε εδώ).

Το Κράτος σε Ρόλο Ιδιωτικής Ασφάλισης!!!

Αλ. Κώτσαλος: Το κράτος σε ρόλο ιδιωτικής ασφαλιστικής

 

της Ελενας Ερμείδου

Ναι πολύ καλά διαβάσατε, ο τίτλος γράφει “Το Κράτος σε ρόλο ιδιωτικής ασφαλιστικής και ο υπότιτλο ‘αποζημιώσεις για ζημιές μετά από 15 χρόνια’, μετά από προσφυγή δικαιούχου στο Συνήγορο του Πολίτη και δικαστικές αγωγές.

Η ερώτηση που προκύπτει είναι ποια ασφαλιστική έκανε 15 χρόνια να αποζημιώσει;. Η απάντηση είναι η ασφαλιστική «το Κράτος».  Η ασφαλιστική «το Κράτος» έκανε 15 χρόνια να καταβάλει το ποσό της αρωγής από το κράτος, το οποίο του είχε επιδικαστεί, λόγω ολοσχερούς ζημιάς από φυσικές καταστροφές που είχε υποστεί το Ιούνιο του 2002 επιχείρηση στο Νέο Φάληρο. Οι επιχειρήσεις της περιοχής του Νέου Φαλήρου λόγω υπερχείλισης του Κηφισού κλήθηκαν να λάβουν μία ελάχιστη αποζημίωση σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις ωστόσο ο χρόνος παρήλθε χωρίς να καταβληθεί το υπόλοιπο ποσό της αρωγής. Οι επαγγελματίες επέλεξαν την δικαστική οδό  με αποφάσεις (2004), οι οποίες κατέστησαν αμετάκλητες το έτος 2014, δηλαδή 12 χρόνια μετά την καταστροφή.   

Πολυάριθμες είναι οι περιπτώσεις που οι δικαιούχοι καταφεύγουν στη Δικαιοσύνη προκειμένου να τους αποδοθούν τα ποσά που δικαιούνται ως αποζημίωση από το κράτος, ενώ δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο αφού η Δικαιοσύνη επιδικάσει το ποσό της αποζημίωσης στο δικαιούχο, το ποσό αυτό να καθυστερεί να αποδοθεί, αυτή τη φορά για διαδικαστικούς, γραφειοκρατικούς ή λόγους αναρμοδιότητας των εμπλεκομένων φορέων τονίζει ο Αλέξης Κώτσαλος Επικεφαλής στο τμήμα Undewriting της Εθνικής Ασφαλιστικής.

Νομοσχέδιο φυσικών καταστροφών: Καμία αναφορά για το χρόνο καταβολής αποζημίωσης

Και ερχόμαστε τώρα στο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών που είχε κατατεθεί προς διαβούλευση. Αποτελεί ένα υβριδικό νομοθετικό χάρτη δικαιοδοσιών, διαδικασιών και με την ίδρυση της Εθνικής Επιτροπής Κρατικής Αρωγής και του Ταμείου Αρωγής, ωστόσο δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με το χρόνο καταβολής αποζημιώσεων ή το ύψος αυτών πλην αυτού της πρώτης αρωγής που ως αναφέρεται δεν δύναται να υπερβαίνει το μέσο μηνιαίο εισόδημα του οικονομικού έτους που προηγήθηκε της θεομηνίας ή άλλης φυσικής καταστροφής της περιφερειακής ενότητας της περιοχής που έχει πληγεί. Όλες οι υπόλοιπες αποζημιώσεις αποφασίζονται μετά την καταστροφή από το Υπουργείο Οικονομικών και εξαρτώνται προφανώς από τα Δημόσια Οικονομικά παρατηρεί ο Επικεφαλής στο τμήμα Undewriting στην Εθνική Ασφαλιστική, Αλέξης Κώτσαλος.

Αγνοείται η τρίτη πηγή χρηματοδότησης

Υπάρχουν τρεις πηγές κεφαλαίων αποκατάστασης μετά από μία φυσική καταστροφή: To κράτος Δικαίου το οποίο μπορεί να χρησιμοποιεί κονδύλια της ΕΕ ή δικά του από τον προϋπολογισμό, οι διεθνείς οργανισμοί, δωρητές και ιδιώτες, η ιδιωτική ασφαλιστική αγορά που έχει αντικείμενο τον διαμοιρασμό των κινδύνων και την αποκατάσταση ζημιών. Το νομοσχέδιο που τέθηκε προς διαβούλευση αγνοεί την 3η πηγή Χρηματοδότησης  που είναι η Ιδιωτική Ασφάλιση. Δεν έκανε καμία πρόβλεψη για την ιδιωτική Ασφάλιση που είναι κατεξοχήν αρμόδια για την αποκατάσταση των ζημιών και που δύναται να συμβάλλει στη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονοµικών απορροφώντας τους οικονομικούς κραδασμούς της κλιματικής αλλαγής . Δεν δίνει κανένα κίνητρο στους πολίτες προκειμένου να ασφαλίσουν την περιουσία τους.

Αντικίνητρο για τις επιχειρήσεις 

Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι έρχεται με τις προβλέψεις του το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο να αποτελέσει αντικίνητρο σε μια επιχείρηση στο να έχει συνάψει ιδιωτική ασφάλιση.Το αντικίνητρο προκύπτει από το συνδυασμό των Άρθρων 5 («Επιχορήγηση ασφαλισμένων επιχειρήσεων» και Άρθρο 2 «Επιχορήγηση επιχειρήσεων». Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι «για τις επιχειρήσεις , οι οποίες έχουν ασφαλιστήριο συμβόλαιο, θα δικαιούνται αποζημίωσης τηρουμένων των λοιπών προϋποθέσεων, για το ποσό της ζημίας το οποίο δεν καλύπτεται από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο» ενώ η επιχορήγηση θα είναι «αφορολόγητη, ακατάσχετη και ανεκχώρητη στα χέρια του Δημοσίου ή τρίτων, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης γενικής ή ειδικής διάταξης, δεν υπόκειται σε οποιαδήποτε κράτηση, τέλος ή εισφορά, δεν δεσμεύεται και δεν συμψηφίζεται με βεβαιωμένα χρέη στη φορολογική διοίκηση και το Δημόσιο, τους δήμους, τις περιφέρειες, τα ασφαλιστικά ταμεία ή τα πιστωτικά ιδρύματα».

Δηλαδή σε ένα υποθετικό αλλά πολύ διαδεδομένο σενάριο ίσως το συχνότερο, μια επιχείρηση η οποία χρωστάει σε Τραπεζικά Ιδρύματα ή το Δημόσιο θα αποφεύγει να ασφαλιστεί ή θα υπασφαλίζεται σκόπιμα καθώς θα είναι προτιμότερο για αυτή μετά από μια καταστροφή να λαμβάνει ακατάσχετη αποζημίωση από το κράτος καθώς το ασφάλισμα από μια ασφαλιστική εταιρία θα μπορεί να το διεκδικήσει ο δανειστής σε αντίθεση με την κρατική αρωγή. Με αυτό τον τρόπο όμως, με  την παρότρυνση του κράτους θα επιβαρύνονται όλοι οι υπόλοιποι ασφαλισμένοι από την ανορθολογική αυτή οικονομική συμπεριφορά λόγω ελλιπούς διαμοιρασμού του κινδύνου δηλαδή αυξημένου ύψους ασφαλίστρων και του αυξημένου κόστους αποκατάστασης των ζημιών.

Τα παραπάνω έχουν να κάνουν και με τους πόρους του κράτους. Με το Νομοσχέδιο αυτό το κράτος αναλαμβάνει μια υποχρέωση η οποία μπορεί να αποτελέσει δημοσιονομική βόμβα. Δίνοντας αντικίνητρα στο ασφαλιστικό κοινό για να ασφαλιστούν, αυξάνει χωρίς να το έχει καταλάβει ο νομοθέτης το κόστος των αιτούμενων αποζημιώσεων από το κράτος. Λιγότεροι ασφαλισμένοι σε μια περιοχή σημαίνει περισσότερες αποζημιώσεις από το κράτος δηλαδή δημοσιονομικό κενό. Επίσης χάνει φόρους από τη μαζική διανομή του ασφαλιστικού προϊόντος και επενδύσεις καθώς οι ασφαλιστικές εταιρίες είναι οι μεγαλύτεροι θεσμικοί επενδυτές, ενώ η όποια αποκατάσταση δεν εμπλέκει εισερχόμενα κεφάλαια του εξωτερικού όπως συμβαίνει με την Ιδιωτική ασφαλιστική αγορά που ο κίνδυνος και οι ζημιές διαμοιράζονται σε αντασφαλιστικές εταιρίες.

Εσφαλμένες εντυπώσεις για την ιδιωτική ασφάλιση

Το κυριότερο είναι ότι θα δημιουργήσει μια εσφαλμένη εντύπωση στους πολίτες ότι το κράτος λειτουργεί ως ασφαλιστική εταιρία που θα καλύψει τις επιχειρήσεις για οποιαδήποτε φυσική καταστροφή. Αυτό είναι τελείως παραπλανητικό. Μάλιστα κάνοντας αναφορά ότι «για τις επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν ασφαλιστήριο συμβόλαιο, η αρωγή θα παρέχεται για το ποσό της ζημίας το οποίο δεν καλύπτεται από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο» οδηγείται κανείς στο παραπλανητικό συμπέρασμα ότι η κρατική αρωγή θα υπολογίζεται επακριβώς πάνω στη ζημιωθείσα αξία εάν αφαιρεθούν τα ποσά που έχουν ανακτηθεί από ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο.

Τι θα έπρεπε να περιέχει το υπό διαβούλευση Νομοσχέδιο

Θα έπρεπε να περιέχει σημαντικά φορολογικά κίνητρα για τη μαζική διάδοση του θεσμού της ασφάλισης. Η παροχή τέτοιων φορολογικών κινήτρων είναι ένας τρόπος θωράκισης έναντι φυσικών καταστροφών και μάλιστα σε χαμηλό κόστος λόγω της μεγάλης διασποράς των κινδύνων. Είναι μια πράξη προληπτικής χρηματοδότησης ζημιών, και μείωσης του δημοσιονομικού κόστους αποκατάστασης που έχει άλλωστε αναγνωριστεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Green Paper Στρασβούργο 2013 «ασφάλιση έναντι φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών»  και που χρησιμοποιείται ως μέσο αποκατάστασης ζημιών σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Αρωγή μόνο σε ασφαλισμένες περιουσίες, ως εγγυητής τελευταίας λύσης

Επίσης το κράτος, αναγνωρίζοντας τον κρίσιμο και σημαντικό  ρόλο της ιδιωτικής ασφάλισης ως αναπόσπαστο γρανάζι στον κύκλο διαχείρισης και αντιμετώπισης του κόστους των Φυσικών Καταστροφών, θα έπρεπε να υπεισέρχεται σε αρωγή μόνο σε ασφαλισμένες περιουσίες, ως εγγυητής τελευταίας λύσης μετά από μια εκτεταμένη καταστροφή και όχι να έρχεται να υποκαταστήσει το ρόλο των ασφαλιστικών εταιριών χωρίς γνώση των κινδύνων της πιθανότητας και δριμύτητας, πρόσβαση σε αντασφαλιστικά κεφάλαια δηλαδή εισερχόμενα κεφάλαια ή επίγνωση των κανόνων αποζημίωσης.

Τα παραπάνω είναι προσωπικές απόψεις του Αλέξη Κώτσαλου και μόνο και δεν εκφράζουν την εταιρία στην οποία εργάζεται

 

Γιατί οι Ευρωπαίοι στρέφονται στην Ιδιωτική Ασφάλιση Υγείας???

Γιατί οι Ευρωπαίοι στρέφονται στην ιδιωτική ασφάλιση υγείας;

Οι ασφαλίσεις υγείας φαίνεται να αποτελούν τονωτική ένεση για τις ευρωπαϊκές ασφαλιστικές εταιρίες, οι οποίες τον τελευταίο χρόνο δοκιμάζονται εξαιτίας της πανδημίας Covid-19.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Reuters, το 2020, στην Ισπανία μόνο, σχεδόν 470.000 άνθρωποι αγόρασαν ασφάλεια υγείας, καταγράφοντας αύξηση 47% από το 2019.

Ο Frank Calderon, επικεφαλής του τμήματος υγείας της Mapfre, αποκάλυψε ότι οι περισσότεροι νέοι πελάτες ήταν οικογένειες με μικρά παιδιά. «Οι άνθρωποι αναζητούν ευελιξία και επιλογές», είπε.

Μια μητέρα που ασφάλισε την οικογένεια της ανέφερε «Το νοσοκομείο που μας εξυπηρετεί είναι γεμάτο περιστατικά Covid και εμείς θέλουμε να έχουμε περισσότερες επιλογές».

«Τα δημόσια νοσοκομεία είναι γεμάτα… και ο κίνδυνος μόλυνσης στην αίθουσα έκτακτης ανάγκης είναι τεράστιος. Θα ήμουν ανεύθυνος αν δεν αγόραζα ασφάλιση υγείας για τη μητέρα μου», δήλωσε ένας άντρας ο οποίος ασφάλισε την 84χρονη μητέρα του.

Στη Γαλλία, όπου δεν υπάρχουν ακόμη δεδομένα για το 2020, η AXA δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι τα έσοδά της από τις ασφαλίσεις υγείας αυξήθηκαν κατά 6%, ενώ οι συνολικές πωλήσεις μειώθηκαν κατά 4%.

Και στη Γερμανία, ο αριθμός των ιδιωτικών ασφαλιστηρίων συμβολαίων υγείας αυξήθηκε κατά 1,8% στα 36 εκατ. το 2020, συμβάλλοντας στην αύξηση των εσόδων από ασφάλιστρα κατά 3,8% στα 42,6 δισ. ευρώ.

 

Στην πραγματικότητα, η ασφάλιση υγείας αποτελεί μία μικρή αχτίδα φωτός μέσα την πανδημία για τις ασφαλιστικές της Ευρώπης.

Τα συνολικά έσοδα από ασφάλιστρα μειώθηκαν μαζί με τα κέρδη των πελατών, ενώ οι αποζημιώσεις που σχετίζονται με την πανδημία αλλά και τις φυσικές καταστροφές, έχουν αυξηθεί στα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, και θα ακολουθήσουν κι άλλες.

Στην Πορτογαλία, τα συνολικά έσοδα από ασφάλιστρα μειώθηκαν κατά 18,7% σε 9,9 δισ. ευρώ το 2020, με την παραγωγή ασφαλίστρων ζωής να σημειώνει μείωση 50% – αλλά τα έσοδα από ασφάλιση υγείας αυξήθηκαν κατά 8,3% σε 949 εκατ. ευρώ, καταγράφοντας ρεκόρ, σύμφωνα με την εποπτική αρχή ASF.

Σύμφωνα με την UNESPA, στην Ισπανία, τα έσοδα από ασφάλιστρα υγείας αυξήθηκαν κατά 5,1%, ακόμη και όταν τα συνολικά έσοδα από ασφάλιστρα μειώθηκαν κατά 8,3%, εξαιτίας των κλάδων ζωής, αυτοκινήτου και επιχειρήσεων.

«Τα ιδιωτικά νοσοκομεία συμπληρώνουν τις ανάγκες μέρους του πληθυσμού, ειδικά σε περιόδους κρίσης, όταν η ζήτηση ασκεί μεγάλη πίεση στα δημόσια νοσοκομεία», δήλωσε ο Pedro Carvalho, διευθύνων σύμβουλος της Tranquilidade, της δεύτερης μεγαλύτερης ασφαλιστικής της Πορτογαλίας με βάση τα ασφάλιστρα και μονάδα της Generali. Ακόμη και τώρα που η πανδημία υποχωρεί λόγω των εμβολιασμών, οι ασφαλιστικές θεωρούν ότι οι πολίτες θα συνεχίζουν να αγοράζουν ασφάλιση υγείας, κυρίως επειδή τα δημόσια νοσοκομεία θα έχουν τεράστιες καθυστερήσεις καθώς πολλές θεραπείες και επεμβάσεις αναβλήθηκαν λόγω της πανδημίας.

«Δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει ότι η τρέχουσα κατάσταση ανάπτυξης δεν θα συνεχιστεί, τουλάχιστον τα επόμενα χρόνια», δήλωσε η ASF.

 

Πηγή: Reuters

Στα 130 δις. οι Επενδύσεις των Ελληνικών Ασφαλιστικών

Στα 130 δισ. οι επενδύσεις των ελληνικών ασφαλιστικών, αν…

 

Της Ελενας Ερμείδου

Πολλαπλά θα ήταν τα οφέλη για τους Ελληνες πολίτες και σε πολλούς τομείς, αν η Πολιτεία συμμετείχε σε μία συγκροτημένη προσέγγιση όσον αφορά στην αναπτυξιακή δυναμική της ιδιωτικής ασφάλισης. O κλάδος έχει προτείνει λύσεις για την αντιμετώπιση διαρθρωτικών προβλημάτων της χώρας με έμφαση στο χώρο των συντάξεων προκειμένου να διασωθεί η μακροβιότητα και βιωσιμότητα του εθνικού συστήματος συντάξεων καθώς επίσης και σε θέματα περιουσίας και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών όπως είναι οι πλημμύρες και οι σεισμοί

Η Πολιτεία, παρά ταύτα επί σειρά ετών απέχει και όπως δείχνει θα συνεχίσει να απέχει από μία συγκροτημένη προσέγγιση που θα συνεπάγονταν πολλαπλά οφέλη για την ελληνική οικονομία. Ολες οι αποφάσεις και τα μέτρα που λαμβάνονται για παράδειγμα στο θέμα των καταστροφών εξαιρούν την ιδιωτική ασφάλιση, παρατείνοντας το πρόβλημα.

Η διείσδυση του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης στην Ελλάδα παραμένει χαμηλή, ο κλάδος συμμετέχει μόνο στο 2,2% περίπου στο ΑΕΠ εν συγκρίσει με τον μέσο Ευρωπαϊκό όρο που είναι 7,46%. Τα κατά κεφαλήν ασφάλιστρα αντιστοιχούν σε 377 ευρώ με την Ελλάδα να καταλαμβάνει μία από τις χαμηλότερες θέσεις στην Ευρωπαϊκή Επικράτεια, όταν ο μέσος όρος για το σύνολο των ευρωπαϊκών αγορών είναι 5,7 φορές μεγαλύτερη (2.170ευρώ/ άτομο).

Το οξύμωρο είναι ότι παρά την πολύ χαμηλή διείσδυση, ο εγχώριος ασφαλιστικός κλάδος αποτελεί το σημαντικότερο θεσμικό επενδυτή της χώρας.

Οι ελληνικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις διαθέτουν επενδύσεις υψηλής στάθμης της τάξης των 16,9 δισ. (7,5% του ΑΕΠ) σε σύνολο στοιχείων ενεργητικού 19,1 δισ. Εάν η Ελλάδα βρισκόταν στο μέσο ευρωπαϊκό όρο των επενδύσεων του ασφαλιστικού κλάδου (5,8% του ΑΕΠ), οι επενδύσεις των ελληνικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων θα ανερχόντουσαν στο ποσό των130 δισ. ευρώ.

Πρόσφατα ο Αλλέξανδρος Σαρρηγεωργίου αναφέρθηκε στο ζήτημα των επενδύσεων που πραγματοποιούν οι ασφαλιστικές και στα μέτρα που θα μπορούσε να πάρει η Πολιτεία για την διευκόλυνση των επενδύσεων ωστόσο το θέμα αυτό παραμένει στα συρτάρια των υπουργείων.

Η Ελλάδα εχει το Μεγαλύτερο Ασφαλιστικό Χρέος στον Κόσμο

Οι βασικοί άξονες που διέπουν την μεταρρύθμιση του συστήματος επικουρικής ασφάλισης για τους νέους εργαζομένους τέθηκαν επί τάπητος σε δημόσια διαδικτυακή συζήτηση της διαΝΕΟσις, με θέμα της προκλήσεις του μέλλοντος στο ασφαλιστικό και δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, την οποία παρακολούθησε το underwriter.gr.

Του Χρήστου Γαβαλά

Ο υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Πάνος Τσακλόγλου μίλησε για ανάγκη μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης και μετάβασης από ένα αμιγώς διανεμητικό σύστημα που ισχύει τώρα σε ένα εν μέρει κεφαλαιοποιητικό, με δεδομένη τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού της χώρας.

Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Μιλτιάδης Νεκτάριος

Κατόπιν, παρουσίασε παραδείγματα χωρών που μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με σταδιακή μεταρρύθμιση των ασφαλιστικών τους συστημάτων μέσω επιτυχημένης ενίσχυσης των κεφαλαιοποιητικών τους στοιχείων.

Εξήγησε πως η Ελλάδα επιχείρησε να αντιμετωπίσει στο παρελθόν το πρόβλημα της γήρανσης του πληθυσμού μέσω των επικουρικών συντάξεων, οι οποίες ωστόσο έγιναν και αυτές διανεμητικές με μεγάλο ποσοστό αναπλήρωσης, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων.                                                                                     

                                                                                                        Read more