Μηδενίζονται τα Επιτόκια καταθέσεων

Συμπιέζονται κι άλλο τα επιτόκια καταθέσεων -Ευνοϊκή η εξέλιξη για τα Unit Linked

του Χρήστου Γαβαλά 

Μεγάλο κέρδος στα επενδυτικής υφής ασφαλιστικά προϊόντα για συντάξεις ή για εφάπαξ, στα γνωστά δηλαδή unit linked αναμένεται να επιφέρει η περαιτέρω συμπίεση στα επιτόκια καταθέσεων των τραπεζών.

Ήδη, από τα τέλη Απριλίου η Alpha Bank έκανε γνωστό ότι από την 1η Ιουλίου 2021 μειώνει τα επιτόκια καταθέσεων συγκεκριμένων λογαριασμών κατά μία μονάδα βάσης (0,01%) μεσοσταθμικά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση πληροφορίες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, για ποσά έως 30.000 ευρώ στα προγράμματα ανοιχτής ζήτησης το επιτόκιο της Τράπεζας θα διαμορφωθεί στο 0%.               

                                                                                                    Read more

Νέες δράσεις Eurolife.Οταν ένα Θέλω εχει Αξία πρέπει να παίρνει Ζωή

Νέες δράσεις Eurolife FFH και HOPEgenesis: Όταν ένα θέλω έχει αξία, πρέπει να παίρνει ζωή

 

Τη δέσμευσή τους να συνεχίσουν και να επεκτείνουν την κοινή τους δράση ενάντια στην υπογεννητικότητα μέχρι το 2023, ανακοίνωσαν η Eurolife FFH και η HOPEgenesis, κατά τη διάρκεια online εκδήλωσης, σε απευθείας σύνδεση από τα γραφεία της εταιρείας.

Συγκεκριμένα, οι δύο οργανισμοί κάνουν ένα νέο μεγάλο βήμα στη συνεργασία τους, με τη Eurolife FFH να υιοθετεί συνολικά δέκα απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας για τα επόμενα τρία χρόνια (2021-2023), όπου οι γυναίκες κάτοικοι που θέλουν να γίνουν μητέρες, δεν έχουν εύκολη ή τακτική πρόσβαση σε υπηρεσίες φροντίδας, κέντρα υγείας και μαιευτήρια. Παράλληλα με την υιοθεσία των περιοχών, η Eurolife FFH και η HOPEgenesis δεσμεύονται για τη δημιουργία αντίστοιχου αριθμού παιδικών σταθμών στις ίδιες περιοχές, με στόχο τα παιδιά που θα γεννηθούν να έχουν το δικό τους χώρο, όπου θα απασχολούνται δημιουργικά.

Έχοντας κάνει την αρχή από την Πάτμο, όπου ο αριθμός των γεννήσεων αυξήθηκε κατακόρυφα από την έναρξη του προγράμματος, η Eurolife FFH και η HOPEgenesis επεκτείνουν από φέτος τη δράση τους και στους Λειψούς, το Καστελόριζο, τα Άγραφα, την Ανάφη, το Κουφονήσι, τη Νίσυρο, την Τήλο, τη Χάλκη και την Κάσο.

Το νέο πρόγραμμα παρουσίασαν ο Αλέξανδρος Σαρρηγεωργίου, Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος της Eurolife FFH, και ο Δρ. Στέφανος Χανδακάς, Πρόεδρος & Ιδρυτής της HOPEgenesis. Με ομιλίες και δηλώσεις τους συμμετείχαν η Δρ. Χρυσούλα Ζαχαροπούλου, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ανάπτυξης, Αντιπρόεδρος της Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Ίσης Εκπροσώπησης ΑΚΕ-ΕΕ, Μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών & Ισότητας των Φύλων και Μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας & Ασφάλειας των Τροφίμων, ο Δήμαρχος Λειψών,  Φώτης Μάγγος, ο Δήμαρχος Αγράφων, Αλέξης Καρδαμπίκης και ο Αντιδήμαρχος Καστελόριζου, Στράτος Αμύγδαλος, εκπροσωπώντας τις τρεις περιοχές όπου θα δημιουργηθούν φέτος παιδικοί σταθμοί.

Με στόχο την ανατροπή της υπογεννητικότητας

Στόχος της ενέργειας είναι η ανατροπή της υπογεννητικότητας, δίνοντας ένα κίνητρο στις νέες οικογένειες, ώστε να πάρουν την απόφαση να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους. Με την υποστήριξη της Eurolife FFH, η HOPEgenesis θα προσφέρει σε όλες τις ωφελούμενες των παραπάνω περιοχών τακτική παρακολούθηση και υποστήριξη από γυναικολόγους κατά τη διάρκεια της κύησης και του τοκετού, ιατρικές υπηρεσίες και ψυχολογική φροντίδα.

Η Πάτμος μετράει ήδη 40 γεννήσεις, ενώ αναμένονται άλλες 11 το επόμενο διάστημα. Τον Οκτώβριο του 2020, η Eurolife FFH και η HOPEgenesis εγκαινίασαν τον πρώτο και μοναδικό παιδικό σταθμό του νησιού, ο οποίος σύντομα θα αρχίσει να λειτουργεί για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας. Ο Δήμαρχος Πάτμου και δύο ωφελούμενες του προγράμματος συμμετείχαν με δηλώσεις τους στην εκδήλωση, σημειώνοντας την αξία της δράσης για την τοπική κοινωνία του νησιού. Ο Ελευθέριος Πέντες, Δήμαρχος Πάτμου, ανέφερε σχετικά ότι «η Eurolife FFH και η HOPEgenesis επενδύουν με τη δράση τους σε κοινωνικές αξίες και στηρίζουν την ακριτική Ελλάδα, λειτουργώντας με πραγματικό σχέδιο για την ανάσχεση της υπογεννητικότητας. Όσα έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια στην Πάτμο, γεννούν ελπίδα για το μέλλον του νησιού μας».

Ποιο τελικά το κοινωνικό αποτύπωμα

Με αφορμή την ολοκλήρωση του παιδικού σταθμού στην Πάτμο, η Eurolife FFH σε συνεργασία με το Κέντρο Αειφορίας CSE, υλοποίησαν μελέτη για το κοινωνικό αποτύπωμα της κοινής δράσης της με τη HOPEgenesis για το διάστημα 2019-2020. Χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία του Social Return on Investment (SROI), ένα διεθνές πρότυπο για τη μέτρηση της αξίας που δημιουργεί στην κοινωνία ένα πρόγραμμα εταιρικής υπευθυνότητας, υπολογίστηκε ότι για κάθε €1 που επενδύει η Eurolife FFH, δημιουργείται κοινωνική αξία ισοδύναμη με €3,80. Τα αποτελέσματα του SROI παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης από τον Νίκο Αυλώνα, Πρόεδρο & Ιδρυτή του Κέντρου Αειφορίας CSE.

Ο Αλέξανδρος ΣαρρηγεωργίουΠρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Eurolife FFH, ανέφερε ότι «θέλουμε να είμαστε δίπλα στους ανθρώπους και να τους ενθαρρύνουμε, ώστε να καταφέρνουν περισσότερα καθημερινά και να πετυχαίνουν το καλύτερο για τους ίδιους και για τις οικογένειές τους. Η Eurolife FFH επενδύει με συνέπεια στην κοινωνική της υπευθυνότητα, γι’ αυτό σχεδιάζουμε και υλοποιούμε πρωτοβουλίες που αναβαθμίζουν το αύριο για κάθε άνθρωπο. Η συνεργασία μας με τη HOPEgenesis είναι η απόδειξη της εταιρικής μας δέσμευσης και ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς μια σύμπραξη ανάμεσα σε μια ΜΚΟ, τους τοπικούς φορείς και μια ιδιωτική εταιρεία, μπορεί να φέρει σπουδαία αποτελέσματα και να έχει θετικό αντίκτυπο στις ζωές των ανθρώπων».

 Ο Δρ. Στέφανος ΧανδακάςΠρόεδρος και Ιδρυτής της HOPEgenesisδήλωσε ότι «η Εurolife FFH από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε την οργάνωσή μας και υποστήριξε έμπρακτα τον αγώνα μας για την ανατροπή του κλίματος της υπογεννητικότητας στη χώρα μας. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που η συνεργασία αυτή συνεχίζεται, επεκτείνεται σε πολλούς τομείς και στηρίζει ακόμα περισσότερες ακριτικές και απομακρυσμένες περιοχές, εκεί δηλαδή που υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη».

Εξι απαντήσεις για να γνωρίσουμε καλύτερα την Ιδιωτική Ασφάλιση

Έξι απαντήσεις για να γνωρίσουμε καλύτερα την ιδιωτική ασφάλιση

 

«Σε μένα θα τύχει;». Αυτή ήταν ίσως η πιο γνωστή απόκριση αρκετών στο άκουσμα από έναν ασφαλιστή για την ανάγκη ενός ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Είτε αφορά αυτό ζητήματα Υγείας, ασφάλιση κατοικίας, περιουσίας ή νέων αναδυόμενων – πιο σύνθετων απειλών.

Στο πέρασμα των χρόνων η ασφαλιστική βιομηχανία εξελίχθηκε, αναβαθμίστηκε με νέα προϊόντα ενώ θωρακίστηκε με πιο αυστηρή Εποπτεία. Η πολυπόθητη, ωστόσο, ασφαλιστική συνείδηση χτίζεται βήμα – βήμα και η Ελλάδα απέχει ακόμα αρκετά από τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους.

Η επικοινωνία για τα οφέλη της ασφάλισης δεν πρέπει να σταματήσει. Γιατί, είναι εκείνοι που νομίζουν ότι γνωρίζουν την ιδιωτική ασφάλιση κι εκείνοι που πραγματικά γνωρίζουν. Στην τελευταία καμπάνια ενημέρωσης η ΕΑΕΕ εξηγεί:

Η ιδιωτική ασφάλιση είναι επένδυση για τη ζωή μας.

Η ασφάλιση προστατεύει τους ανθρώπους και τις επιχειρήσεις από το κόστος που μπορούν να φέρουν δυσάρεστα γεγονότα, όπως μία φωτιά, μία πλημμύρα, ένας σεισμός, ένα ατύχημα ή μία ασθένεια. Ένα κόστος το οποίο πολλές φορές είναι δύσκολο να το καλύψουμε από τις οικονομίες μας.

Ας σκεφτούμε το παράδειγμα της φωτιάς. Μία πυρκαγιά που μπορεί να φέρει μεγάλες καταστροφές στο σπίτι μας. Έχουμε στην άκρη ένα τόσο μεγάλο ποσό για να αποκαταστήσουμε τις ζημιές που προκλήθηκαν;

Κι εδώ είναι που ο ρόλος της ιδιωτικής ασφάλισης αποδεικνύεται ανεκτίμητος. Γιατί μέσω της ασφάλισης οι άνθρωποι και οι επιχειρήσεις μπορούν να εντοπίζουν, να αξιολογούν και να διαχειρίζονται τους κινδύνους, να αποταμιεύουν για το μέλλον και βέβαια να χρηματοδοτούν την αποκατάσταση τυχόν ζημιών.

Η ιδιωτική ασφάλιση, μας βοηθά:

  • Να οδηγούμε. Χωρίς την ασφάλιση πολύ λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν να καλύψουν το κόστος επισκευής, τα κόστη νοσηλείας, την ευθύνη από πρόκληση ζημιάς σε τρίτους και άλλα έξοδα που προκύπτουν από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα.
  • Να προστατεύουμε το σπίτι μας. Με την ασφάλιση μπορούμε να αποζημιωθούμε για κλοπή, πυρκαγιά, σεισμό, πλημμύρα και πολλούς άλλους κινδύνους που μπορούν να προκαλέσουν ζημιές και απώλειες στο σπίτι μας.
  • Να προστατεύουμε την υγεία μας. Σε περίπτωση ασθένειας η ιδιωτική ασφάλιση μπορεί να καλύψει το κόστος νοσηλείας και άλλα ιατρικά έξοδα που σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να τα καλύψουμε από τις οικονομίες μας.
  • Να αποταμιεύουμε για το μέλλον μας. Μέσω της ιδιωτικής ασφάλισης μπορούμε να εξασφαλίσουμε μία συμπληρωματική σύνταξη, ένα επιπλέον δηλαδή εισόδημα για τα γεράματά μας.
  • Να φροντίσουμε την οικογένειά μας. Η ιδιωτική ασφάλιση προσφέρει προγράμματα για την οικονομική διασφάλιση της οικογένειάς μας σε περίπτωση που κάτι μας συμβεί.
  • Να προστατεύουμε την επιχείρησή μας. Κίνδυνοι απειλούν τις εγκαταστάσεις μας, τα εμπορεύματα ή τις υπηρεσίες μας, τους ανθρώπους που εργάζονται μαζί μας και πολλά άλλα. Η ασφαλιστική κάλυψη συμβάλλει στην συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης μετά από μία ζημιά. Επιπλέον, μπορούμε να καλύψουμε το ανθρώπινο δυναμικό της επιχείρησης με ομαδικά προγράμματα για την υγεία, τη σύνταξη κ.ά.

Και βέβαια η χρησιμότητα της ασφάλισης δεν περιορίζεται στα παραπάνω.

Η ασφάλιση προστατεύει ό,τι είναι σημαντικό για εμάς προσφέροντάς μας ηρεμία και οικονομική ασφάλεια. Μας βοηθά να διατηρήσουμε το επίπεδο ζωής μας και τους καρπούς των προσπαθειών μας. Με σύμμαχό μας την ασφάλιση μπορούμε να είμαστε ξέγνοιαστοι και να ασχολούμαστε με τα πράγματα που έχουν πραγματική αξία στη ζωή.

Από μόνη της, η δημόσια ασφάλιση δεν μπορεί να καλύψει τα πάντα.

Το Κράτος μέσω της κοινωνικής ασφάλισης φροντίζει για τη σύνταξη και την υγεία μας. Όμως, οι παροχές αυτές για διάφορους λόγους δεν είναι πάντοτε αρκετές. Ζούμε περισσότερα χρόνια και άρα χρειαζόμαστε ένα επαρκές συνταξιοδοτικό εισόδημα που θα μας εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο. Επιπλέον, το δημόσιο σύστημα υγείας έχει συγκεκριμένες δυνατότητες και ενδέχεται να μην μπορεί να μας καλύψει άμεσα. Το κενό που προκύπτει έρχεται να συμπληρώσει η ιδιωτική ασφάλιση μέσω των αποταμιευτικών προγραμμάτων που προσφέρει και των συμβολαίων υγείας.

Τι γίνεται όμως με όλα τα άλλα απρόβλεπτα που μπορεί να παρουσιαστούν στη ζωή μας και δεν καλύπτονται από την Πολιτεία;

Υπάρχουν πολλοί καθημερινοί κίνδυνοι που απειλούν τη σταθερότητα στη ζωή μας. Όπως για παράδειγμα μπορεί η περιουσία μας να κινδυνεύσει από μία φωτιά, μία πλημμύρα ή έναν σεισμό. Μπορεί να εμπλακούμε σε ένα τροχαίο ατύχημα. Η επιχείρησή μας μπορεί να υποστεί μία ζημιά που θα απειλήσει τη λειτουργία ή και τη βιωσιμότητά της.

Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι και πολλοί παραπάνω καλύπτονται μόνο από την ιδιωτική ασφάλιση.

Κινδυνεύουμε όλοι μας, όχι μόνο οι άλλοι

Οι κίνδυνοι που μας απειλούν είναι πολυάριθμοι και μέσα στη ζωή μας. Συχνά παίρνουν τη μορφή:

  • Τροχαίων ατυχημάτων. Ένα καθημερινό φαινόμενο καθώς στη χώρα μας συμβαίνουν πάνω από 10.000 τροχαία τον χρόνο.
  • Προβλημάτων υγείας. Δυστυχώς συμβαίνουν συχνά και απρόσμενα.
  • Φυσικών καταστροφών. Οι πλημμύρες και οι δασικές πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια είναι συχνότερες και σφοδρότερες λόγω της κλιματικής αλλαγής. Επιπλέον η Ελλάδα είναι μία από τις 6 πιο σεισμογενείς χώρες στον κόσμο. Από το 1993 έχουν συμβεί 43 σοβαρά περιστατικά φυσικών καταστροφών στην Ελλάδα όπως πυρκαγιές, πλημμύρες και βέβαια σεισμοί. Παρόλα αυτά μόνο το 15% των σπιτιών στην Ελλάδα είναι ασφαλισμένα. Αυτό σημαίνει ότι τα σπίτια μας, δηλαδή η περιουσία μας, στην οποία έχουμε επενδύσει τις αποταμιεύσεις μας σε ποσοστό μεγαλύτερο από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, είναι ανασφάλιστη άρα απροστάτευτη.

Μπορεί πολλοί από εμάς να θεωρούμε ότι το κακό δεν θα συμβεί σε εμάς, αλλά ο κίνδυνος είναι αποδεδειγμένα μέσα στη ζωή μας και το κυριότερο: δεν κάνει καμιά απολύτως διάκριση σε εισόδημα, καταγωγή, απασχόληση, ηλικία και φύλο. Δεν κινδυνεύουν μόνο οι άλλοι. Απέναντι στον αναπάντεχο κίνδυνο, είμαστε όλοι το ίδιο ευάλωτοι.

Είναι δική μας η ευθύνη να προστατεύσουμε ό,τι έχουμε δημιουργήσει και αγαπάμε. Για να μην καταστραφούμε οικονομικά από μία ατυχία, για να νιώθουμε ξένοιαστοι και σίγουροι για το μέλλον. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε όλοι το δίχτυ προστασίας της ασφάλισης. Και είναι στο χέρι μας να το έχουμε.

Η ιδιωτική ασφάλιση δεν είναι προνόμιο των πλουσίων, αλλά αναγκαιότητα όλων

Πολλοί θεωρούν πως η ιδιωτική ασφάλιση είναι ένα αγαθό που αφορά μόνο τους «πλούσιους».

Ουσιαστικά, όμως, αυτό που ισχύει είναι ότι οι μη έχοντες έχουν περισσότερο ανάγκη την ασφάλιση από τους έχοντες.

Οι πλούσιοι έχουν πιθανότατα την οικονομική άνεση να καλύψουν μόνοι τους τα κόστη μίας ασθένειας ή μίας ζημιάς.

Οι μη έχοντες, όμως, τι θα κάνουν εάν συμβεί μία καταστροφή στο σπίτι τους ή ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας; Δύσκολα θα μπορέσουν από μόνοι τους να πληρώσουν τα κόστη μίας σοβαρής νοσηλείας ή μίας μεγάλης ζημιάς.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο όλοι χρειάζονται την ασφάλιση. Ένα ασφαλιστικό πρόγραμμα διασφαλίζει ότι αν και όταν συμβεί μία ζημιά η ασφαλιστική εταιρία θα αποζημιώσει και θα καλύψει την αποκατάστασή της.

Επιπλέον, οι έχοντες μπορεί να μην ανησυχούν τόσο για τα γεράματά τους αν διαθέτουν περιουσία και επιπλέον πόρους. Όμως οι μη έχοντες θα πρέπει να αρκεστούν στη σύνταξη που θα λάβουν από το κράτος. Με βάση τα δημογραφικά και οικονομικά δεδομένα, θα αρκεί η σύνταξη αυτή για να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να χαρούν τα «χρυσά» τους χρόνια;

Άρα, οι μη έχοντες έχουν περισσότερη ανάγκη από τα αποταμιευτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα, που είναι μια εξασφάλιση για το μέλλον τους. Και βέβαια, μπορεί ο καθένας να επιλέξει το ποσό που θα αποταμιεύει με βάση τις δυνατότητές του.

Το ίδιο ισχύει και με τις επιχειρήσεις και τους επαγγελματίες. Μια ζημιά από φυσικά φαινόμενα για παράδειγμα, ίσως να είναι αδύνατον να αποκατασταθεί από μια μικρή επιχείρηση που παλεύει καθημερινά και να την οδηγήσει σε αδιέξοδο. Αν όμως είναι ασφαλισμένη, μπορεί γρήγορα να επιστρέψει στην κανονικότητα.

Η ασφάλιση είναι για κάθε πορτοφόλι και απαραίτητη σε όλους.

Είναι σημαντικό να διερευνήσει κανείς τα ασφαλιστικά προγράμματα που προσφέρονται στην ελληνική αγορά που είναι για όλες τις ανάγκες και τις οικονομικές δυνατότητες.

Επιλέγουμε το πρόγραμμα που μας ταιριάζει και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, ό,τι κι αν συμβεί!

Οι ασφαλιστικές εταιρίες υπολογίζουν τα ασφάλιστρα βάσει αναλυτικών στοιχείων και μαθηματικών μοντέλων

Πώς λειτουργεί η ασφάλιση

Η ασφάλιση έναντι κινδύνων είναι μία μορφή αλληλεγγύης. Στην ουσία τα ασφάλιστρα που δίνουν οι πολλοί στην ασφαλιστική εταιρία χρηματοδοτούν τις ζημιές που συμβαίνουν στους λίγους. Αν εσύ για παράδειγμα έχεις ζημιά από πλημμύρα, η ασφαλιστική εταιρία σε αποζημιώνει με τα ασφάλιστρα των υπολοίπων, που δεν έχουν το ίδιο πρόβλημα ταυτόχρονα μ’ εσένα.

Πώς υπολογίζεται το ασφάλιστρο

Οι ασφαλιστικές εταιρείες χρησιμοποιούν τα δεδομένα κινδύνου (στατιστικά στοιχεία) για να υπολογίσουν την πιθανότητα να συμβεί αυτό για το οποίο ασφαλίζεστε. Με βάση αυτές τις πληροφορίες και με την αξιοποίηση ασφαλιστικών μοντέλων υπολογίζεται το κόστος του ασφαλίστρου σας. Όσο πιθανότερο είναι το γεγονός που ασφαλίζετε να συμβεί, τόσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος για τον ασφαλιστή και, ως εκ τούτου, τόσο υψηλότερο είναι το κόστος του ασφαλίστρου σας.

Μία ασφαλιστική εταιρία θα λάβει υπόψη δύο σημαντικούς παράγοντες κατά την επεξεργασία του ασφάλιστρου που θα χρεώσει.

  • Πόσο πιθανό είναι γενικά κάποιος να υποβάλει αίτηση αποζημίωσης ;
  • Αποτελεί το άτομο που θέλει να αποκτήσει ένα ασφαλιστήριο πρόγραμμα μεγαλύτερο ή μικρότερο κίνδυνο από τον «μέσο» ασφαλισμένο;

Για παράδειγμα, ένας νέος και άπειρος οδηγός που έχει στην κατοχή του ένα αυτοκίνητο υψηλής ισχύος, μπορεί να χρεωθεί υψηλότερο ασφάλιστρο από έναν ώριμο και έμπειρο οδηγό, δεδομένου ότι είναι στατιστικά πιο πιθανό να εμπλακεί σε ατύχημα.

Η πιθανότητα υποβολής μίας απαίτησης συνήθως καθορίζεται μέσα από την ιστορική ανάλυση στοιχείων ομοιογενών ομάδων που αντιπροσωπεύουν παρόμοιους κινδύνους και με τη χρήση εργαλείων προβλεπτικής ανάλυσης κινδύνων.

Για παράδειγμα οι κάτοχοι ασφαλιστηρίων ζωής μπορεί να κατανεμηθούν από μία ασφαλιστική εταιρία σε διάφορες ομάδες, με βάση τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

  • Ηλικία
  • Επάγγελμα
  • Γεωγραφική τοποθεσία
  • Αν είναι καπνιστές ή όχι

Αφού ληφθούν όλα αυτά υπόψιν, το ”ασφάλιστρο κινδύνου’’ προσαρμόζεται ώστε να καλύπτει τα έξοδα της ασφαλιστικής εταιρίας και επίσης να παρέχει ένα ποσοστό κέρδους:

(Αναμενόμενο ποσό απαίτησης x την πιθανότητα της υποβολής της απαίτησης) + έξοδα + κέρδος = ασφάλιστρο

Επιπλέον, ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των ασφαλιστικών επιχειρήσεων συμβάλλει στο να διατηρούνται χαμηλά τα έξοδα και το ποσοστό κέρδους των εταιρειών διασφαλίζοντας όσο το δυνατόν πιο προσιτά ασφάλιστρα.

Με βάση αυτή τη λογική λειτουργεί η ασφάλιση και υπολογίζεται το ασφάλιστρο. Για να μπορούν οι ασφαλιστικές εταιρίες να αποζημιώνουν τους ασφαλισμένους τους και να τους βοηθούν να συνεχίσουν ομαλά τη ζωή τους.

Η ασφαλιστική αγορά είναι από τους πιο αυστηρά εποπτευόμενους κλάδους

Φερεγγυότητα μιας ασφαλιστικής επιχείρησης είναι η ικανότητα της εταιρίας να καλύψει τις υποχρεώσεις της. Δηλαδή για να είναι φερέγγυα μια εταιρία πρέπει να έχει αρκετά περιουσιακά στοιχεία.

Οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις που λειτουργούν στην Ευρώπη διέπονται από ένα πολύ αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που διασφαλίζει ότι είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους ασφαλισμένους αλλά και στα ίδια τα Κράτη.

Η ενιαία ευρωπαϊκή νομοθεσία Solvency II, θέτει αυστηρούς κανόνες στη λειτουργία των ασφαλιστικών επιχειρήσεων σε όλη την Ευρώπη. Το Solvency II αποβλέπει στην κεφαλαιακή θωράκιση των ασφαλιστικών επιχειρήσεων μέσω σύγχρονων κανόνων αποτίμησης βασιζόμενων σε ακραία σενάρια, προκειμένου η πιθανότητα πτώχευσής τους να περιοριστεί για τους επόμενους 12 μήνες σε ποσοστό 0,5%. Παράλληλα επιβάλλει νέους ποιοτικούς και ποσοτικούς κανόνες και διαδικασίες εταιρικής διακυβέρνησης και διαχείρισης των κάθε είδους κινδύνων στους οποίους εκτίθεται η ασφαλιστική επιχείρηση. Τέλος, εισάγει πλαίσιο διαφάνειας και δημοσιοποίησης στοιχείων της φερεγγυότητας και της χρηματοοικονομικής κατάστασης των ασφαλιστικών επιχειρήσεων με αποδέκτες τις εποπτικές αρχές αλλά και το ευρύτερο κοινό.

Η εφαρμογή του Solvency ΙΙ στην Ελλάδα παρακολουθείται και εποπτεύεται από την Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ), η οποία αποτελεί την εποπτική αρχή των δραστηριοποιούμενων στην Ελλάδα ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

Η ελληνική ασφαλιστική αγορά σε ό,τι αφορά τα εποπτικά κεφάλαια που διασφαλίζουν τη φερεγγυότητά της, είναι «υπερκαλυμμένη». Για παράδειγμα, ενώ η συνολική απαίτηση κεφαλαίων για την αγορά βάσει νόμου είναι €1,9 δισ. (ΤτΕ 30.9.20) διαθέτει συνολικά επιλέξιμα ίδια κεφάλαια ύψους €3,2 δισ. (ΤτΕ 30.9.20), δηλαδή πολύ περισσότερα από τα απαιτούμενα!

Πέρα όμως από το θεσμικό πλαίσιο της ευρωπαϊκής και ελληνικής νομοθεσίας, ο ασφαλιστικός κλάδος διέπεται από ίδιες δεσμεύσεις και αξίες. Έχοντας συναίσθηση της σημασίας της κοινωνικής αποστολής που επιτελεί, έχει θεσπίσει και ακολουθεί κανόνες αυτοδέσμευσης που υπαγορεύουν έναν υπεύθυνο τρόπο λειτουργίας και είναι συμφωνημένοι και αποδεκτοί από όλα τα μέλη . Έτσι ενισχύεται περαιτέρω η αξιοπιστία του κλάδου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ασφαλιστικός κλάδος στην Ελλάδα:

  • Είναι ένας από τους μεγαλύτερους θεσμικούς επενδυτές με πάνω από 17 δισ. €. «ποιοτικές» επενδύσεις (μακροπρόθεσμου χαρακτήρα).
  • Είναι μεγάλος εργοδότης. Η άμεση και έμμεση επίδραση στην απασχόληση (μελέτη ΙΟΒΕ 2018) εκτιμάται σε 33,8 χιλ. θέσεις εργασίας και ισοδυναμεί με το 0,9% της συνολικής απασχόλησης στην Ελλάδα. Αυτό συνεπάγεται ότι κάθε άμεση θέση εργασίας στον κλάδο ιδιωτικής ασφάλισης υποστηρίζει άλλες 3 θέσεις εργασίας στην ελληνική οικονομία.

Γατροί σε επίταξη,Αστική ευθύνη και Ιδιωτική Ασφάλιση

Γιατροί σε επίταξη, αστική ευθύνη και ιδιωτική ασφάλιση

 

Σειρά πολλών και κρίσιμων ζητημάτων γύρω από την Υγεία έχει αναδείξει η πανδημία. O COVID-19 έχει αποτελέσει καταλύτη εξελίξεων σε διάφορους τομείς, την ώρα που επί τάπητος στο δημόσιο λόγο παραμένουν θέματα όπως οι συνεργασίες ιδιωτών – δημοσίου, οι νέες ψηφιακές υπηρεσίες ιατρικής, ζητήματα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης ή ακόμα το γεγονός πως ένα μεγάλο μέρος δαπανών Υγείας επιβαρύνει τους πολίτες, παρόλο που οι δημόσιες υπηρεσίες Υγείας είναι δωρεάν (out of pocket payment).

Ένα ιδιαίτερο κομμάτι γύρω από την Υγεία αποτελεί η αστική ευθύνη των ιατρών. Διάφορα είναι τα παραδείγματα κατά καιρούς με δικαστικές διαμάχες και διεκδικήσεις συγγενών θανόντων ή για άλλες σοβαρές περιπτώσεις ασθενών μετά από λάθη και ιατρικές παραλείψεις.

Στο επίκεντρο της ειδησεογραφίας, εν μέσω των έντονων πιέσεων στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, είναι το κάλεσμα – προειδοποίηση του Υπουργείου σε ιδιώτες γιατρούς για την ενίσχυση των προσπαθειών έναντι της πανδημίας. Όσοι πάντως παρέχουν τις υπηρεσίες τους τελικά δεν θα υπέχουν αστική ευθύνη έναντι τρίτου και σε περίπτωση που για κάποιο λόγο διεκδικήσει αποζημίωση την ευθύνη έχει το δημόσιο νοσοκομείο. Αυτό διαβεβαιώνει σε τελευταία ανακοίνωση ο πρόεδρος του ΙΣΑ, κ. Γ. Πατούλης (ύστερα από εισήγηση της Νομικής υπηρεσίας του Συλλόγου). Συγκεκριμένα:

«Επειδή πολλοί από σας με αφορμή το κάλεσμα να συνδράμετε έμπρακτα στον αγώνα της πολιτείας για την κάλυψη των επιτακτικών αναγκών ενίσχυσης του ΕΣΥ, διερωτάσθε για ζητήματα αστικής ιατρικής ευθύνης, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, με την ένταξή σας στο ΕΣΥ, δεν υπέχετε ατομική αστική ευθύνη. Συγκεκριμένα, οι ιατροί (ιδιώτες) που θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε νοσοκομεία του ΕΣΥ με βάση σύμβαση ιδιωτικού δικαίου, ενεργούν στην περίπτωση αυτή ως όργανο του Δημοσίου και δεν υπέχουν ατομική αστική ευθύνη έναντι του τρίτου (ασθενή ή συγγενών του).

Για πράξεις ή παραλείψεις τους κατά την άσκηση των καθηκόντων που τους έχουν ανατεθεί ευθύνεται για αποζημίωση μόνο το δημόσιο Νοσοκομείο, τυχόν δε αγωγή, κατά το μέρος που στρέφεται κατά του ιατρού θα είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση που απεστάλη στους ιδιώτες γιατρούς μέλη του ΙΣΑ.

Σύμμαχος η ιδιωτική ασφάλιση

Στο σύνθετο αυτό ζήτημα της αστικής ευθύνης των ιατρών, εδώ και χρόνια, η ασφαλιστική αγορά παρέχει διάφορα προγράμματα και καλύψεις.

Μεταξύ άλλων, υπάρχουν καλύψεις με ιδιαίτερα διευρυμένα όρια για ιατρούς των περισσότερων ειδικοτήτων συμπεριλαμβανομένων μαιευτήρων, αναισθησιολόγων, γαστρεντερολόγων, ακτινολόγων, οδοντιάτρων και ορθοδοντικών ή και χειρουργών.

Επίσης, καλύπτονται οι ευθύνες του ιατρού για σωματικές βλάβες σε τρίτους ή θάνατο από αμέλεια, ιατρικό λάθος, ή άλλες πράξεις ή παραλείψεις του κατά την διάρκεια της νόμιμης άσκησης των καθηκόντων του και στο πλαίσιο της ειδικότητας του. Περαιτέρω μια κάλυψη μπορεί να επεκταθεί και στις περιπτώσεις άμεσης ανάγκης κατά τις οποίες ο ιατρός καλείται να παράσχει πρώτες βοήθειες, πέραν της ειδικότητας του.

Επιπρόσθετα, δίνεται η δυνατότητα για ποινική νομική προστασία του ιατρού (δικηγορικές αμοιβές, δαπάνες κλπ) σε υποθέσεις που οδηγούνται στα δικαστήρια ή άλλες καλύψεις ακόμη όπως η αστική ευθύνη λειτουργίας ενός ιατρείου.

Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται η συμβουλή του ασφαλιστικού διαμεσολαβητή, η κατανόηση των όρων, καλύψεων και εξαιρέσεων και η σωστή επιλογή για τις ανάγκες του καθενός σε σχέση με τα διαφορετικά προγράμματα που παρέχουν οι ασφαλιστικές εταιρείες της αγοράς.

Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, πως η ασφάλιση της αστικής ευθύνης του ιατρού, εκτός από τα οφέλη που συνεπάγεται για τον ιατρό, δεδομένου ότι η ασφαλιστική εταιρία καταβάλλει αντ’ αυτού το ποσό της αποζημίωσης, μπορεί να θεωρηθεί ότι λειτουργεί και υπέρ του ασθενή, εξασφαλίζοντας τον πρακτικά.

Βάιος Κρόκος

ΕΑΕΕ¨Νομοθετική ρύθμιση Αναπροσαρμογών Ασφαλίστρων μακροχρόνιων προγραμμάτων Νοσοκομειακής Περίθαλψης

Το ζήτημα του πλαισίου αναπροσαρμογής των ασφαλίστρων των συγκεκριμένου τύπου προγραμμάτων απασχολούσε τον κλάδο επί μακρόν.

Τον Οκτώβριο του 2020 ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής ο νόμος 4738/2020 με τίτλο «Ρυθμίσεις οφειλών και παροχή δεύτερης ευκαιρίας», στο άρθρο 268 του οποίου ρυθμίζεται το χρόνιο ζήτημα της αναπροσαρμογής ασφαλίστρων των μακροχρόνιων προγραμμάτων υγείας.

Η Πολιτεία μέσω των νέων ρυθμίσεων του άρθρου, οι οποίες εντάσσονται ως νέο άρθρο 2Α στο ισχύον δίκαιο προστασίας του καταναλωτή (ν. 2251/1994), επιχειρεί να δώσει ισορροπημένη λύση, αποβλέποντας

  • αφενός στην ενίσχυση της διαφάνειας υπέρ του ασφαλισμένου μέσω της σύνδεσης των αναπροσαρμογών ασφαλίστρων με αντικειμενικούς παράγοντες, βασιζόμενους στην αρχή της καταλληλόλητας, όπως η ηλικία του ασφαλισμένου, δείκτες που αποτυπώνουν με σαφήνεια την πορεία του κόστους των αποζημιώσεων κ.ά. και
  • αφετέρου στην έγκαιρη ενημέρωσή του, τουλάχιστον δηλαδή, 60 ημέρες προ της εφαρμογής της τυχόν αναπροσαρμογής του ασφαλίστρου του.

Οι διατάξεις δεν καθορίζουν συγκεκριμένους δείκτες που θα πρέπει να χρησιμοποιούν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις για τις ανάγκες των αναπροσαρμογών, αλλά ορίζουν τα κριτήρια εγκυρότητάς τους προβλέποντας ότι αυτοί πρέπει να είναι (α) σαφείς, (β) αντικειμενικοί, (γ) ευρέως προσβάσιμοι και (δ) επαληθεύσιμοι από τα συμβαλλόμενα μέρη σε σχέση με την τελική τιμή του ασφαλίστρου ανά έτος αναφοράς. Ωστόσο, στις ίδιες διατάξεις προβλέπεται ότι οι κρίσιμοι δείκτες ή παράγοντες από τους οποίους εξαρτάται η αναπροσαρμογή εξειδικεύονται με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων.

Η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση εκτιμάται ότι γνώμονα της έχει την διαφύλαξη της αρχής της διαφάνειας στη σχέση ασφαλιστικής επιχείρησης και ασφαλισμένου, η οποία προσδοκάται να εδραιωθεί με την έκδοση του αναφερομένου σε αυτήν προεδρικού διατάγματος, που θα εξειδικεύει τους κρίσιμους δείκτες ή παράγοντες με τους οποίους μπορεί να συνδέονται οι αναπροσαρμογές. Δεδομένου, ωστόσο, ότι οι ετήσιοι δείκτες τους οποίους επεξεργάζεται και δημοσιοποιεί το ΙΟΒΕ πληρούν τις ποιοτικές προδιαγραφές που απαιτεί ο νόμος, καθώς είναι σαφείς, επιτρέπουν την αντικειμενική μέτρηση της μεταβολής του συνολικού κόστους υγείας, το οποίο καταβάλλουν οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις, και είναι ευρέως προσβάσιμοι, λόγω της ανάρτησής τους στην ιστοσελίδα του ΙΟΒΕ, ο στόχος της ΕΑΕΕ για την αδιάλειπτη επικαιροποίησή τους, που αναφέρθηκε ανωτέρω, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.

 

Από την Ετήσια Έκθεση 2020 της ΕΑΕΕ (δείτε εδώ).

Το Κράτος σε Ρόλο Ιδιωτικής Ασφάλισης!!!

Αλ. Κώτσαλος: Το κράτος σε ρόλο ιδιωτικής ασφαλιστικής

 

της Ελενας Ερμείδου

Ναι πολύ καλά διαβάσατε, ο τίτλος γράφει “Το Κράτος σε ρόλο ιδιωτικής ασφαλιστικής και ο υπότιτλο ‘αποζημιώσεις για ζημιές μετά από 15 χρόνια’, μετά από προσφυγή δικαιούχου στο Συνήγορο του Πολίτη και δικαστικές αγωγές.

Η ερώτηση που προκύπτει είναι ποια ασφαλιστική έκανε 15 χρόνια να αποζημιώσει;. Η απάντηση είναι η ασφαλιστική «το Κράτος».  Η ασφαλιστική «το Κράτος» έκανε 15 χρόνια να καταβάλει το ποσό της αρωγής από το κράτος, το οποίο του είχε επιδικαστεί, λόγω ολοσχερούς ζημιάς από φυσικές καταστροφές που είχε υποστεί το Ιούνιο του 2002 επιχείρηση στο Νέο Φάληρο. Οι επιχειρήσεις της περιοχής του Νέου Φαλήρου λόγω υπερχείλισης του Κηφισού κλήθηκαν να λάβουν μία ελάχιστη αποζημίωση σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις ωστόσο ο χρόνος παρήλθε χωρίς να καταβληθεί το υπόλοιπο ποσό της αρωγής. Οι επαγγελματίες επέλεξαν την δικαστική οδό  με αποφάσεις (2004), οι οποίες κατέστησαν αμετάκλητες το έτος 2014, δηλαδή 12 χρόνια μετά την καταστροφή.   

Πολυάριθμες είναι οι περιπτώσεις που οι δικαιούχοι καταφεύγουν στη Δικαιοσύνη προκειμένου να τους αποδοθούν τα ποσά που δικαιούνται ως αποζημίωση από το κράτος, ενώ δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο αφού η Δικαιοσύνη επιδικάσει το ποσό της αποζημίωσης στο δικαιούχο, το ποσό αυτό να καθυστερεί να αποδοθεί, αυτή τη φορά για διαδικαστικούς, γραφειοκρατικούς ή λόγους αναρμοδιότητας των εμπλεκομένων φορέων τονίζει ο Αλέξης Κώτσαλος Επικεφαλής στο τμήμα Undewriting της Εθνικής Ασφαλιστικής.

Νομοσχέδιο φυσικών καταστροφών: Καμία αναφορά για το χρόνο καταβολής αποζημίωσης

Και ερχόμαστε τώρα στο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών που είχε κατατεθεί προς διαβούλευση. Αποτελεί ένα υβριδικό νομοθετικό χάρτη δικαιοδοσιών, διαδικασιών και με την ίδρυση της Εθνικής Επιτροπής Κρατικής Αρωγής και του Ταμείου Αρωγής, ωστόσο δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με το χρόνο καταβολής αποζημιώσεων ή το ύψος αυτών πλην αυτού της πρώτης αρωγής που ως αναφέρεται δεν δύναται να υπερβαίνει το μέσο μηνιαίο εισόδημα του οικονομικού έτους που προηγήθηκε της θεομηνίας ή άλλης φυσικής καταστροφής της περιφερειακής ενότητας της περιοχής που έχει πληγεί. Όλες οι υπόλοιπες αποζημιώσεις αποφασίζονται μετά την καταστροφή από το Υπουργείο Οικονομικών και εξαρτώνται προφανώς από τα Δημόσια Οικονομικά παρατηρεί ο Επικεφαλής στο τμήμα Undewriting στην Εθνική Ασφαλιστική, Αλέξης Κώτσαλος.

Αγνοείται η τρίτη πηγή χρηματοδότησης

Υπάρχουν τρεις πηγές κεφαλαίων αποκατάστασης μετά από μία φυσική καταστροφή: To κράτος Δικαίου το οποίο μπορεί να χρησιμοποιεί κονδύλια της ΕΕ ή δικά του από τον προϋπολογισμό, οι διεθνείς οργανισμοί, δωρητές και ιδιώτες, η ιδιωτική ασφαλιστική αγορά που έχει αντικείμενο τον διαμοιρασμό των κινδύνων και την αποκατάσταση ζημιών. Το νομοσχέδιο που τέθηκε προς διαβούλευση αγνοεί την 3η πηγή Χρηματοδότησης  που είναι η Ιδιωτική Ασφάλιση. Δεν έκανε καμία πρόβλεψη για την ιδιωτική Ασφάλιση που είναι κατεξοχήν αρμόδια για την αποκατάσταση των ζημιών και που δύναται να συμβάλλει στη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονοµικών απορροφώντας τους οικονομικούς κραδασμούς της κλιματικής αλλαγής . Δεν δίνει κανένα κίνητρο στους πολίτες προκειμένου να ασφαλίσουν την περιουσία τους.

Αντικίνητρο για τις επιχειρήσεις 

Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι έρχεται με τις προβλέψεις του το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο να αποτελέσει αντικίνητρο σε μια επιχείρηση στο να έχει συνάψει ιδιωτική ασφάλιση.Το αντικίνητρο προκύπτει από το συνδυασμό των Άρθρων 5 («Επιχορήγηση ασφαλισμένων επιχειρήσεων» και Άρθρο 2 «Επιχορήγηση επιχειρήσεων». Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι «για τις επιχειρήσεις , οι οποίες έχουν ασφαλιστήριο συμβόλαιο, θα δικαιούνται αποζημίωσης τηρουμένων των λοιπών προϋποθέσεων, για το ποσό της ζημίας το οποίο δεν καλύπτεται από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο» ενώ η επιχορήγηση θα είναι «αφορολόγητη, ακατάσχετη και ανεκχώρητη στα χέρια του Δημοσίου ή τρίτων, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης γενικής ή ειδικής διάταξης, δεν υπόκειται σε οποιαδήποτε κράτηση, τέλος ή εισφορά, δεν δεσμεύεται και δεν συμψηφίζεται με βεβαιωμένα χρέη στη φορολογική διοίκηση και το Δημόσιο, τους δήμους, τις περιφέρειες, τα ασφαλιστικά ταμεία ή τα πιστωτικά ιδρύματα».

Δηλαδή σε ένα υποθετικό αλλά πολύ διαδεδομένο σενάριο ίσως το συχνότερο, μια επιχείρηση η οποία χρωστάει σε Τραπεζικά Ιδρύματα ή το Δημόσιο θα αποφεύγει να ασφαλιστεί ή θα υπασφαλίζεται σκόπιμα καθώς θα είναι προτιμότερο για αυτή μετά από μια καταστροφή να λαμβάνει ακατάσχετη αποζημίωση από το κράτος καθώς το ασφάλισμα από μια ασφαλιστική εταιρία θα μπορεί να το διεκδικήσει ο δανειστής σε αντίθεση με την κρατική αρωγή. Με αυτό τον τρόπο όμως, με  την παρότρυνση του κράτους θα επιβαρύνονται όλοι οι υπόλοιποι ασφαλισμένοι από την ανορθολογική αυτή οικονομική συμπεριφορά λόγω ελλιπούς διαμοιρασμού του κινδύνου δηλαδή αυξημένου ύψους ασφαλίστρων και του αυξημένου κόστους αποκατάστασης των ζημιών.

Τα παραπάνω έχουν να κάνουν και με τους πόρους του κράτους. Με το Νομοσχέδιο αυτό το κράτος αναλαμβάνει μια υποχρέωση η οποία μπορεί να αποτελέσει δημοσιονομική βόμβα. Δίνοντας αντικίνητρα στο ασφαλιστικό κοινό για να ασφαλιστούν, αυξάνει χωρίς να το έχει καταλάβει ο νομοθέτης το κόστος των αιτούμενων αποζημιώσεων από το κράτος. Λιγότεροι ασφαλισμένοι σε μια περιοχή σημαίνει περισσότερες αποζημιώσεις από το κράτος δηλαδή δημοσιονομικό κενό. Επίσης χάνει φόρους από τη μαζική διανομή του ασφαλιστικού προϊόντος και επενδύσεις καθώς οι ασφαλιστικές εταιρίες είναι οι μεγαλύτεροι θεσμικοί επενδυτές, ενώ η όποια αποκατάσταση δεν εμπλέκει εισερχόμενα κεφάλαια του εξωτερικού όπως συμβαίνει με την Ιδιωτική ασφαλιστική αγορά που ο κίνδυνος και οι ζημιές διαμοιράζονται σε αντασφαλιστικές εταιρίες.

Εσφαλμένες εντυπώσεις για την ιδιωτική ασφάλιση

Το κυριότερο είναι ότι θα δημιουργήσει μια εσφαλμένη εντύπωση στους πολίτες ότι το κράτος λειτουργεί ως ασφαλιστική εταιρία που θα καλύψει τις επιχειρήσεις για οποιαδήποτε φυσική καταστροφή. Αυτό είναι τελείως παραπλανητικό. Μάλιστα κάνοντας αναφορά ότι «για τις επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν ασφαλιστήριο συμβόλαιο, η αρωγή θα παρέχεται για το ποσό της ζημίας το οποίο δεν καλύπτεται από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο» οδηγείται κανείς στο παραπλανητικό συμπέρασμα ότι η κρατική αρωγή θα υπολογίζεται επακριβώς πάνω στη ζημιωθείσα αξία εάν αφαιρεθούν τα ποσά που έχουν ανακτηθεί από ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο.

Τι θα έπρεπε να περιέχει το υπό διαβούλευση Νομοσχέδιο

Θα έπρεπε να περιέχει σημαντικά φορολογικά κίνητρα για τη μαζική διάδοση του θεσμού της ασφάλισης. Η παροχή τέτοιων φορολογικών κινήτρων είναι ένας τρόπος θωράκισης έναντι φυσικών καταστροφών και μάλιστα σε χαμηλό κόστος λόγω της μεγάλης διασποράς των κινδύνων. Είναι μια πράξη προληπτικής χρηματοδότησης ζημιών, και μείωσης του δημοσιονομικού κόστους αποκατάστασης που έχει άλλωστε αναγνωριστεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Green Paper Στρασβούργο 2013 «ασφάλιση έναντι φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών»  και που χρησιμοποιείται ως μέσο αποκατάστασης ζημιών σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες.

Αρωγή μόνο σε ασφαλισμένες περιουσίες, ως εγγυητής τελευταίας λύσης

Επίσης το κράτος, αναγνωρίζοντας τον κρίσιμο και σημαντικό  ρόλο της ιδιωτικής ασφάλισης ως αναπόσπαστο γρανάζι στον κύκλο διαχείρισης και αντιμετώπισης του κόστους των Φυσικών Καταστροφών, θα έπρεπε να υπεισέρχεται σε αρωγή μόνο σε ασφαλισμένες περιουσίες, ως εγγυητής τελευταίας λύσης μετά από μια εκτεταμένη καταστροφή και όχι να έρχεται να υποκαταστήσει το ρόλο των ασφαλιστικών εταιριών χωρίς γνώση των κινδύνων της πιθανότητας και δριμύτητας, πρόσβαση σε αντασφαλιστικά κεφάλαια δηλαδή εισερχόμενα κεφάλαια ή επίγνωση των κανόνων αποζημίωσης.

Τα παραπάνω είναι προσωπικές απόψεις του Αλέξη Κώτσαλου και μόνο και δεν εκφράζουν την εταιρία στην οποία εργάζεται

 

Γιατί οι Ευρωπαίοι στρέφονται στην Ιδιωτική Ασφάλιση Υγείας???

Γιατί οι Ευρωπαίοι στρέφονται στην ιδιωτική ασφάλιση υγείας;

Οι ασφαλίσεις υγείας φαίνεται να αποτελούν τονωτική ένεση για τις ευρωπαϊκές ασφαλιστικές εταιρίες, οι οποίες τον τελευταίο χρόνο δοκιμάζονται εξαιτίας της πανδημίας Covid-19.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Reuters, το 2020, στην Ισπανία μόνο, σχεδόν 470.000 άνθρωποι αγόρασαν ασφάλεια υγείας, καταγράφοντας αύξηση 47% από το 2019.

Ο Frank Calderon, επικεφαλής του τμήματος υγείας της Mapfre, αποκάλυψε ότι οι περισσότεροι νέοι πελάτες ήταν οικογένειες με μικρά παιδιά. «Οι άνθρωποι αναζητούν ευελιξία και επιλογές», είπε.

Μια μητέρα που ασφάλισε την οικογένεια της ανέφερε «Το νοσοκομείο που μας εξυπηρετεί είναι γεμάτο περιστατικά Covid και εμείς θέλουμε να έχουμε περισσότερες επιλογές».

«Τα δημόσια νοσοκομεία είναι γεμάτα… και ο κίνδυνος μόλυνσης στην αίθουσα έκτακτης ανάγκης είναι τεράστιος. Θα ήμουν ανεύθυνος αν δεν αγόραζα ασφάλιση υγείας για τη μητέρα μου», δήλωσε ένας άντρας ο οποίος ασφάλισε την 84χρονη μητέρα του.

Στη Γαλλία, όπου δεν υπάρχουν ακόμη δεδομένα για το 2020, η AXA δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι τα έσοδά της από τις ασφαλίσεις υγείας αυξήθηκαν κατά 6%, ενώ οι συνολικές πωλήσεις μειώθηκαν κατά 4%.

Και στη Γερμανία, ο αριθμός των ιδιωτικών ασφαλιστηρίων συμβολαίων υγείας αυξήθηκε κατά 1,8% στα 36 εκατ. το 2020, συμβάλλοντας στην αύξηση των εσόδων από ασφάλιστρα κατά 3,8% στα 42,6 δισ. ευρώ.

 

Στην πραγματικότητα, η ασφάλιση υγείας αποτελεί μία μικρή αχτίδα φωτός μέσα την πανδημία για τις ασφαλιστικές της Ευρώπης.

Τα συνολικά έσοδα από ασφάλιστρα μειώθηκαν μαζί με τα κέρδη των πελατών, ενώ οι αποζημιώσεις που σχετίζονται με την πανδημία αλλά και τις φυσικές καταστροφές, έχουν αυξηθεί στα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, και θα ακολουθήσουν κι άλλες.

Στην Πορτογαλία, τα συνολικά έσοδα από ασφάλιστρα μειώθηκαν κατά 18,7% σε 9,9 δισ. ευρώ το 2020, με την παραγωγή ασφαλίστρων ζωής να σημειώνει μείωση 50% – αλλά τα έσοδα από ασφάλιση υγείας αυξήθηκαν κατά 8,3% σε 949 εκατ. ευρώ, καταγράφοντας ρεκόρ, σύμφωνα με την εποπτική αρχή ASF.

Σύμφωνα με την UNESPA, στην Ισπανία, τα έσοδα από ασφάλιστρα υγείας αυξήθηκαν κατά 5,1%, ακόμη και όταν τα συνολικά έσοδα από ασφάλιστρα μειώθηκαν κατά 8,3%, εξαιτίας των κλάδων ζωής, αυτοκινήτου και επιχειρήσεων.

«Τα ιδιωτικά νοσοκομεία συμπληρώνουν τις ανάγκες μέρους του πληθυσμού, ειδικά σε περιόδους κρίσης, όταν η ζήτηση ασκεί μεγάλη πίεση στα δημόσια νοσοκομεία», δήλωσε ο Pedro Carvalho, διευθύνων σύμβουλος της Tranquilidade, της δεύτερης μεγαλύτερης ασφαλιστικής της Πορτογαλίας με βάση τα ασφάλιστρα και μονάδα της Generali. Ακόμη και τώρα που η πανδημία υποχωρεί λόγω των εμβολιασμών, οι ασφαλιστικές θεωρούν ότι οι πολίτες θα συνεχίζουν να αγοράζουν ασφάλιση υγείας, κυρίως επειδή τα δημόσια νοσοκομεία θα έχουν τεράστιες καθυστερήσεις καθώς πολλές θεραπείες και επεμβάσεις αναβλήθηκαν λόγω της πανδημίας.

«Δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει ότι η τρέχουσα κατάσταση ανάπτυξης δεν θα συνεχιστεί, τουλάχιστον τα επόμενα χρόνια», δήλωσε η ASF.

 

Πηγή: Reuters

Στα 130 δις. οι Επενδύσεις των Ελληνικών Ασφαλιστικών

Στα 130 δισ. οι επενδύσεις των ελληνικών ασφαλιστικών, αν…

 

Της Ελενας Ερμείδου

Πολλαπλά θα ήταν τα οφέλη για τους Ελληνες πολίτες και σε πολλούς τομείς, αν η Πολιτεία συμμετείχε σε μία συγκροτημένη προσέγγιση όσον αφορά στην αναπτυξιακή δυναμική της ιδιωτικής ασφάλισης. O κλάδος έχει προτείνει λύσεις για την αντιμετώπιση διαρθρωτικών προβλημάτων της χώρας με έμφαση στο χώρο των συντάξεων προκειμένου να διασωθεί η μακροβιότητα και βιωσιμότητα του εθνικού συστήματος συντάξεων καθώς επίσης και σε θέματα περιουσίας και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών όπως είναι οι πλημμύρες και οι σεισμοί

Η Πολιτεία, παρά ταύτα επί σειρά ετών απέχει και όπως δείχνει θα συνεχίσει να απέχει από μία συγκροτημένη προσέγγιση που θα συνεπάγονταν πολλαπλά οφέλη για την ελληνική οικονομία. Ολες οι αποφάσεις και τα μέτρα που λαμβάνονται για παράδειγμα στο θέμα των καταστροφών εξαιρούν την ιδιωτική ασφάλιση, παρατείνοντας το πρόβλημα.

Η διείσδυση του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης στην Ελλάδα παραμένει χαμηλή, ο κλάδος συμμετέχει μόνο στο 2,2% περίπου στο ΑΕΠ εν συγκρίσει με τον μέσο Ευρωπαϊκό όρο που είναι 7,46%. Τα κατά κεφαλήν ασφάλιστρα αντιστοιχούν σε 377 ευρώ με την Ελλάδα να καταλαμβάνει μία από τις χαμηλότερες θέσεις στην Ευρωπαϊκή Επικράτεια, όταν ο μέσος όρος για το σύνολο των ευρωπαϊκών αγορών είναι 5,7 φορές μεγαλύτερη (2.170ευρώ/ άτομο).

Το οξύμωρο είναι ότι παρά την πολύ χαμηλή διείσδυση, ο εγχώριος ασφαλιστικός κλάδος αποτελεί το σημαντικότερο θεσμικό επενδυτή της χώρας.

Οι ελληνικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις διαθέτουν επενδύσεις υψηλής στάθμης της τάξης των 16,9 δισ. (7,5% του ΑΕΠ) σε σύνολο στοιχείων ενεργητικού 19,1 δισ. Εάν η Ελλάδα βρισκόταν στο μέσο ευρωπαϊκό όρο των επενδύσεων του ασφαλιστικού κλάδου (5,8% του ΑΕΠ), οι επενδύσεις των ελληνικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων θα ανερχόντουσαν στο ποσό των130 δισ. ευρώ.

Πρόσφατα ο Αλλέξανδρος Σαρρηγεωργίου αναφέρθηκε στο ζήτημα των επενδύσεων που πραγματοποιούν οι ασφαλιστικές και στα μέτρα που θα μπορούσε να πάρει η Πολιτεία για την διευκόλυνση των επενδύσεων ωστόσο το θέμα αυτό παραμένει στα συρτάρια των υπουργείων.

Η Ελλάδα εχει το Μεγαλύτερο Ασφαλιστικό Χρέος στον Κόσμο

Οι βασικοί άξονες που διέπουν την μεταρρύθμιση του συστήματος επικουρικής ασφάλισης για τους νέους εργαζομένους τέθηκαν επί τάπητος σε δημόσια διαδικτυακή συζήτηση της διαΝΕΟσις, με θέμα της προκλήσεις του μέλλοντος στο ασφαλιστικό και δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, την οποία παρακολούθησε το underwriter.gr.

Του Χρήστου Γαβαλά

Ο υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Πάνος Τσακλόγλου μίλησε για ανάγκη μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης και μετάβασης από ένα αμιγώς διανεμητικό σύστημα που ισχύει τώρα σε ένα εν μέρει κεφαλαιοποιητικό, με δεδομένη τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού της χώρας.

Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Μιλτιάδης Νεκτάριος

Κατόπιν, παρουσίασε παραδείγματα χωρών που μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με σταδιακή μεταρρύθμιση των ασφαλιστικών τους συστημάτων μέσω επιτυχημένης ενίσχυσης των κεφαλαιοποιητικών τους στοιχείων.

Εξήγησε πως η Ελλάδα επιχείρησε να αντιμετωπίσει στο παρελθόν το πρόβλημα της γήρανσης του πληθυσμού μέσω των επικουρικών συντάξεων, οι οποίες ωστόσο έγιναν και αυτές διανεμητικές με μεγάλο ποσοστό αναπλήρωσης, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία μεγάλων ελλειμμάτων.                                                                                     

                                                                                                        Read more

Alpha Bank”To συνταξιοδοτικό σύστημα στην Ελλάδα,η Γήρανση του Πληθυσμού…

Alpha Bank: Το συνταξιοδοτικό σύστημα στην Ελλάδα, η γήρανση του πληθυσμού, οι προσπάθειες μεταρρύθμισης και οι απειλές

Οι νέες ανακοινώσεις του Υπουργείου Απασχόλησης σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που θα λάβουν χώρα από τις αρχές του 2022 αφορούν τον τρόπο χρηματοδότησης των επικουρικών συντάξεων, επισημαίνει σε μελέτη της η Alpha Bank. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Υπουργείου, το υπάρχον σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης επικουρικών συντάξεων του πρώτου πυλώνα θα λάβει τη μορφή ενός αμιγώς κεφαλαιοποιητικού συστήματος συνταξιοδότησης προκαθορισμένων εισφορών, παραμένοντας στον πρώτο, δημόσιο πυλώνα. 

Εκτός από τις δυσμενείς δημογραφικές προβλέψεις που απειλούν τη βιωσιμότητα του συστήματος, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση βασίζεται επίσης στην ανάγκη α) να σταματήσει σταδιακά η φορολογική επιβάρυνση έτσι ώστε να ελαφρυνθούν εργοδότες και εργαζόμενοι, αυξάνοντας την προσφορά και ζήτησης εργασίας και β) να δημιουργήσει πόρους προς όφελος της εθνικής οικονομίας προκειμένου να ενισχυθούν οι επιχειρηματικές επενδύσεις. Επιπρόσθετα, μια αποτελεσματική μεταρρύθμιση θα πρέπει να στοχεύει και στην αποκατάσταση της απολεσθείσας εμπιστοσύνης των νέων γενεών στο συνταξιοδοτικό σύστημα, αλλά και στην παροχή κινήτρων για τη μείωση της αδήλωτης εργασίας. 
Ωστόσο, θα πρέπει να υπάρχει σαφής εικόνα του δημόσιου κόστους κατά τη μεταβατική περίοδο. Οι απώλειες των εισφορών, η συνεπακόλουθη αύξηση του φορολογικού κόστους και του δημόσιου χρέους, καθώς και η δίκαιη και αποτελεσματική διαγενεακή και διαχρονική κατανομή του κόστους μετάβασης – δηλαδή η απάντηση στο ερώτημα ποιοι και σε τι βαθμό θα επωμισθούν το κόστος – αποτελούν καίρια ζητήματα τα οποία θα προκύψουν. Το Υπουργείο Απασχόλησης ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιηθούν αναλογιστικές μελέτες που θα επικεντρωθούν στο “ακαθάριστο” δημοσιονομικό κόστος της μεταρρύθμισης. Επιπλέον, είναι σημαντικό η εφαρμογή της μεταρρύθμισης να συνδυασθεί με μία τακτική, επίσημη και πλήρη ενημέρωση των ασφαλισμένων για τις λεπτομέρειες του νέου επικουρικού συστήματος και την πορεία των εισφορών και των αποταμιεύσεών τους, η οποία θα ισχυροποιήσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών στο ασφαλιστικό σύστημα.

Γράφημα 1. Μακροχρόνιες προβλέψεις του αριθμού των συνταξιούχων συμβαλλόντων στις δημόσιες συντάξεις στην Ελλάδα μέχρι το 20170 (1.000 άτομα)

Πηγή: European Commission, Eurostat

Σημειώνεται ότι το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα στηρίζεται σε τρεις πυλώνες, τον πρώτο πυλώνα δημόσιων, υποχρεωτικών και κρατικών συντάξεων, τον δεύτερο πυλώνα εθελοντικών, ιδιωτικών επαγγελματικών ταμείων και τον τρίτο πυλώνα εθελοντικών, ιδιωτικών ατομικών κεφαλαίων. Δεδομένου ότι οι δημόσιες συντάξεις αποτελούν συχνά μεγάλο μέρος των κρατικών δαπανών, οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες και οι παραμετρικές αλλαγές  είναι συχνά απαραίτητες για να διατηρηθούν τα συστήματα συνταξιοδότησης βιώσιμα και επαρκή, να καλύψουν τις οικονομικές απολαβές των γενεών που συνταξιοδοτούνται και να διασφαλίσουν την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών. Άλλωστε, ο σκοπός του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι να παρέχει προστασία από τον κίνδυνο φτώχειας στους ηλικιωμένους μετά το τέλος του εργασιακού τους βίου. 

Στην Ελλάδα, αλλά και σε πλείστες άλλες χώρες, η δημόσια συνταξιοδότηση μέσω της κοινωνικής ασφάλισης έχει τη μορφή ενός αναδιανεμητικού συστήματος (PAYGO), υποδηλώνοντας ότι οι μισθολογικές εισφορές των εν ενεργεία εργαζόμενων καλύπτουν τις παροχές στους συνταξιούχων. Έτσι, το αναδιανεμητικό σύστημα βασίζεται στην αλληλεγγύη των γενεών και ως εκ τούτου, τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, όπως τα ποσοστά γονιμότητας, η μακροζωία και η γήρανση του πληθυσμού, έχουν καθοριστικό ρόλο στο ύψος των παροχών. Στις συντάξεις αναδιανεμητικού τύπου, ο δείκτης εξάρτησης των ηλικιωμένων – ο πληθυσμός ηλικίας 65 ετών και άνω προς τον απασχολούμενο πληθυσμό από 15 έως 64 ετών – είναι μια σημαντική παράμετρος για την επάρκεια των συντάξεων, υποδηλώνοντας ότι το σύστημα είναι ευάλωτο σε δημογραφικούς και μακροοικονομικούς κινδύνους. Στο μέλλον, η κάλυψη των συνταξιοδοτικών παροχών αναμένεται να παρουσιάσει ακόμα περισσότερες προκλήσεις για τους συνταξιούχους των επόμενων γενεών. Ως εκ τούτου, ριζικές δημογραφικές αλλαγές, όπως ο συνδυασμός της γήρανσης του πληθυσμού με την παρατεταμένη μακροζωία και τα χαμηλότερα ποσοστά γεννητικότητας, αποτελούν βασικούς παράγοντες χρηματοοικονομικών πιέσεων ή ελλειμμάτων στο δημόσιο συνταξιοδοτικό ταμείο. 

Στην άλλη πλευρά του συνταξιοδοτικού φάσματος, στον δεύτερο και τρίτο πυλώνα, βρίσκονται τα επαγγελματικά και τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία, τα οποία αντιμετωπίζουν διαφορετικών ειδών προκλήσεις σε σχέση με το αναδιανεμητικό σύστημα. Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με πολλές άλλες χώρες, ο δεύτερος και τρίτος πυλώνας συνταξιοδότησης δεν είναι τόσο ανεπτυγμένοι. Οι υψηλές εισφορές άλλωστε για το αναδιανεμητικό σύστημα, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια επιλογής και ενός δεύτερου ή τρίτου συνταξιοδοτικού προγράμματος κατ’ επιλογήν του εργαζόμενου. 

Σχήμα 1. Βασικές διαστάσεις ενός συνταξιοδοτικού συστήματος

Με δεδομένα τα παραπάνω, η επιτυχία της μεταρρύθμισης των επικουρικών συντάξεων μέσα από τη δημιουργία ενός κεφαλαιοποιητικού σκέλους προκαθορισμένων εισφορών και η υποστήριξή του στο συνταξιοδοτικό σύστημα εξαρτάται, μεταξύ άλλων, και από τις προοπτικές ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Έτσι, βασική προϋπόθεση της επιτυχίας της προωθούμενης μεταρρύθμισης είναι η δημιουργία καλώς δομημένων, προσεκτικά διαχειριζόμενων και επαρκώς διαφοροποιημένων επενδυτικών χαρτοφυλακίων. Με εύρωστη οικονομία και ένα αποτελεσματικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, η μεταρρύθμιση θα συμβάλει στη στήριξη της βιωσιμότητας και της επάρκειας του συνταξιοδοτικού συστήματος. 
Ωστόσο, αν και η αναγγελθείσα μεταρρύθμιση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, δεν επαρκεί για να επιλύσει τα ριζωμένα προβλήματα του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα, ενώ δεν προωθεί παράλληλα και άλλες μεταρρυθμίσεις που συνδέονται με τον δεύτερο και τρίτο συνταξιοδοτικό πυλώνα. Έτσι, το συνταξιοδοτικό σύστημα παραμένει αντιμέτωπο με περαιτέρω προκλήσεις, οι οποίες εκτός από το δημογραφικό πρόβλημα, αφορούν και το ευρύτερο μακροοικονομικό περιβάλλον, αλλά και το πλαίσιο της εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς εργασίας. 

Με τα παραπάνω ως δεδομένα, σκοπός της παρούσας μελέτης είναι α) να περιγράψει και να αναλύσει το υπάρχον σύστημα στην Ελλάδα, με βάση τους τρεις πυλώνες λειτουργίας του και να παρουσιάσει ένα συνοπτικό χρονικό των πιο πρόσφατων μεταρρυθμίσεων, β) να τονίσει τον διαβρωτικό ρόλο του δημογραφικού προβλήματος και του γηράσκοντος πληθυσμού στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, γ) να δώσει παραδείγματα μεταρρυθμιστικών προσπαθειών από άλλες χώρες, δ) να παρουσιάσει τους παράγοντες που θα διαμορφώσουν το συνταξιοδοτικό κόστος στο μέλλον και ε) να αναδείξει τα υπόλοιπα υπάρχοντα προβλήματα του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα, συνδέοντας τη βιωσιμότητά του και με άλλους μακροοικονομικούς παράγοντες, αλλά και την αγορά εργασίας.

Η Ελλάδα, ως χώρα του ανεπτυγμένου κόσμου, γνώρισε σημαντικές δημογραφικές αλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες, λόγω της αύξησης του προσδόκιμου ζωής αλλά και της μείωσης του ρυθμού νέων γεννήσεων. Το ποσοστό της ηλικιακής ομάδας άνω των 65 ετών στο συνολικό πληθυσμό αναμένεται να φτάσει στο 32.8% έως το 2070, ενώ ο δείκτης εξάρτησης των ατόμων άνω των 65 ετών προς τα άτομα ηλικίας 15-64 ετών, ο οποίος έχει ζωτικό ρόλο στη βιωσιμότητα του συστήματος, προβλέπεται να αυξηθεί από το 35 το 2019, στο 60 το 2070. Ταυτόχρονα, η διάμεση ηλικία αναμένεται να φθάσει τα 51 χρόνια, το ποσοστό γεννητικότητας να παραμείνει κάτω από το 1,6 και το προσδόκιμο ζωής να αυξηθεί στα 86,4 και 90,3 χρόνια για άνδρες και γυναίκες αντιστοίχως έως το 2070. 

Παρά τις δυσμενείς δημογραφικές προβλέψεις, το δημογραφικό πρόβλημα, αν και το πιο σημαντικό, είναι μόνο ένα από τα διαφορετικής φύσης προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα συνταξιοδοτικά συστήματα. Οι διοικητικές και κυβερνητικές ανεπάρκειες, η έλλειψη δημοσιονομικού χώρου, το αυξανόμενο μέγεθος της άτυπης οικονομίας, οι επιπτώσεις της ψηφιακής οικονομίας στη δομή της αγοράς εργασίας, νέοι κίνδυνοι ή έκτακτα συμβάντα, όπως η πανδημία COVID-19, η ασφάλιση των μεταναστών εργαζομένων, οι ευκαιρίες απασχόλησης μετά την συνταξιοδότηση, και η αντιμετώπιση της υψηλής φορολόγησης βρίσκονται ανάμεσα στις προκλήσεις που επιζητούν αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις. 

Σχήμα 2. Το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα: βασικά στοιχεία

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η πανδημία COVID-19 θέτει αρκετές νέες προκλήσεις στα συνταξιοδοτικά συστήματα, κυρίως όμως βραχυπρόθεσμες. Λόγω της πανδημίας, οι στρεβλώσεις της αγοράς εργασίας με επακόλουθα χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης, μισθολογικές μειώσεις και πρόωρη συνταξιοδότηση ή ακόμη και αναβολή φόρων και εισφορών δημιουργούν περαιτέρω πιέσεις. Επίσης, η κρίση στις τιμές των περιουσιακών στοιχείων και οι χαμηλότερες αποδόσεις δημιουργούν δυσκολίες στη χρηματοδότηση των κεφαλαιποιητικών ταμείων, συμβάλλοντας αρνητικά στους ισολογισμούς και τις παροχές τους. 

Στην Ελλάδα, το ζήτημα της ουσιαστικής συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης παραμένει αμφιλεγόμενο θέμα για πολλές δεκαετίες, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί πολιτική προτεραιότητα πολλών κυβερνήσεων. Οι μεταρρυθμιστικές απόπειρες στην χώρα χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1990, όταν έγιναν προσπάθειες για εξορθολογισμό του συστήματος και ελαχιστοποίηση των πολύπλοκων διοικητικών μηχανισμών, αλλά και του πλήθους των ασφαλιστικών ταμείων. Ενώ ποικίλες μεταρρυθμίσεις έχουν κατά καιρούς πραγματοποιηθεί, οι πρωτοβουλίες ωστόσο που κατάφεραν να αποδώσουν καρπούς στα προβλήματα της περιορισμένης βιωσιμότητας, της ανεπάρκειας, του κατακερματισμού του συστήματος και της αναποτελεσματικής διαχείρισης, ήταν σχετικά περιορισμένες. 

 

Αυτά τα προβλήματα του συνταξιοδοτικού συνδυάστηκαν με πολιτική απροθυμία και αναβλητικότητα να αλλάξει επί της ουσίας το σύστημα, να αναγνωρισθεί η πολυπλοκότητά του και να εφαρμοστούν αποτελεσματικές μεταρρυθμίσεις, αντιτασσόμενες σε μεμονωμένες ομάδες και ειδικά συμφέροντα. Ως αποτέλεσμα, οι βασικές μεταρρυθμίσεις που θα άλλαζαν τα δομικά χαρακτηριστικά του συστήματος καθυστέρησαν ή δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Άλλωστε, οι αιτίες γι’ αυτό είναι πολλές, ειδικές και γενικές. Οι μεταρρυθμίσεις είναι εν γένει δύσκολες στην εφαρμογή τους με αποτέλεσμα τελικά να αναβάλλονται, εάν δεν έχουν την υποστήριξη των ψηφοφόρων και εάν διάφορες ομάδες συμφερόντων ασκούν πιέσεις μεταβίβασης του κόστους. Επιπλέον, συμπεριφορικοί παράγοντες όπως χρονικές ασυνέπειες και αναβλητικότητα εκ μέρους των υπευθύνων λήψης αποφάσεων αποτελούν επίσης συνήθεις αιτίες παρακώλησης μιας μεταρρύθμισης. 
Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις της τελευταίας δεκαετίας στην Ελλάδα έχουν δείξει αποφασιστικότερη πρόθεση για την επίλυση των προβλημάτων που ταλανίζουν το ασφαλιστικό σύστημα. Κάτι που όμως, εν πολλοίς, οφειλόταν στην ανάγκη περιορισμού του δημοσιονομικού εκτροχιασμού λόγω του αυξημένου συνταξιοδοτικού κόστους ως ποσοστού του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης μετά το 2009 και στην συνεπακόλουθη επιβολή μνημονίων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. 

Γράφημα 2. Προβλέψεις για τον δείκτη εξάρτησης των ηλικιωμένων (65+ προς 15-64 ετών) σε Ελλάδα και ΕΕ-27

Πηγή: Eurostat

Τα δημοσιονομικά προβλήματα της προηγούμενης δεκαετίας τόνισαν την έκταση του προβλήματος στο συνταξιοδοτικό σύστημα και έτσι κατέστη σαφές ότι δεν μπορούσε να αντέξει περισσότερα ελλείμματα. 

Τα μέτρα που ελήφθησαν για τη μείωση των δημόσιων συνταξιοδοτικών δαπανών ως έσχατες λύσεις εν μέσω οικονομικής κρίσης, αφήσαν βαθιά ρήγματα στο σύστημα, λόγω των πολλαπλών και οριζόντιων περικοπών στις δημόσιες συντάξεις. Ωστόσο, αν και εκείνη την εποχή τα συγκεκριμένα μέτρα ήταν απαραίτητα, δεν αποτέλεσαν ζωτική λύση για το πρόβλημα. Η εξίσωση των ηλικιών συνταξιοδότησης ανδρών και γυναικών, η παροχή κινήτρων για τον περιορισμό της πρόωρης συνταξιοδότησης, η ενοποίηση των συνταξιοδοτικών ταμείων, η εξάρτηση των συνταξιοδοτικών παροχών από το σύνολο των αποδοχών της επαγγελματικής ζωής, ήταν επίσης μέτρα που ελήφθησαν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ωστόσο, σχεδόν όλες οι μεταρρυθμίσεις αφορούσαν τον δημόσιο πυλώνα συντάξεων; 

Η βαθύτερη κατανόηση των προβληματικών πτυχών του συστήματος και η εφαρμογή αποτελεσματικών λύσεων απαιτεί ισχυρή πολιτική βούληση, αλλά και κοινωνική και πολιτική συναίνεση, κατανοώντας τις ανάγκες όχι μόνο των σημερινών, αλλά και των μελλοντικών γενεών. Η ορθή ανάπτυξη των ιδιωτικών επαγγελματικών και ατομικών συνταξιοδοτικών αποταμιευτικών συστημάτων, δηλαδή του δεύτερου και του τρίτου πυλώνα, αποτελεί επίσης μια μεγάλη πρόκληση, ως εναλλακτική επιλογή για τον εργαζόμενο. Ενώ το αναδιανεμητικό σύστημα θα συνεχίσει να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος, είναι ταυτόχρονα απαραίτητο να αναπτυχθούν ουσιαστικά και οι άλλοι δύο πυλώνες, ακολουθώντας τα επιτυχημένα παραδείγματα άλλων χωρών με παρόμοιες μεταρρυθμίσεις. Η λεπτομερής και έγκαιρη ενημέρωση των πολιτών για την εξέλιξη των συντάξεών τους είναι επίσης απαραίτητη προϋπόθεση κάθε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Αναλογιστικές μελέτες από ανεξάρτητους φορείς, οι οποίες λαμβάνουν υπόψη όλες τις μελλοντικές διαστάσεις της τροχιάς μιας μεταρρύθμισης και εκτιμούν πώς ακριβώς επιμερίζεται το κόστος μετάβασης και τι μπορεί να γίνει για την ελαχιστοποίησή του, πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο κάθε προσπάθειας αναμόρφωσης του συνταξιοδοτικού συστήματος. 

Επιπρόσθετα, η υψηλή φορολογία εισοδήματος και τα ποσοστά εισφορών δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για την επέκταση της συμμετοχής σε ιδιωτικούς πυλώνες συντάξεων, καθώς οι πόροι απορροφώνται από το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η μείωση των ποσοστών ασφαλιστικών εισφορών μπορεί, ceteris paribus, να αυξήσει την κατανάλωση ή / και την αποταμίευση και να αφήσει χώρο για συμμετοχή σε επαγγελματικά ταμεία και ατομικούς συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς, τα οποία με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν οικονομίες κλίμακας και θα ενισχύσουν τις επενδύσεις στις εγχώριες αγορές.

Γράφημα 3. Παράγοντες της ποσοστιαίας μεταβολής σαν ποσοστό του ΑΕΠ των ακαθάριστων δημόσιων συντάξεων από το 2016 στο 2070

Πηγή: European Commission 2018 Ageing Report. 

Οι μακροοικονομικοί παράγοντες, σε συνδυασμό με την τρέχουσα και την προβλεπόμενη δομή του πληθυσμού, θέτουν δημοσιονομικούς περιορισμούς στην παροχή συντάξεων και, κατά συνέπεια, ένα όριο στο ποσοστό εξάρτησης, πέρα από το οποίο το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να διατηρήσει τις υποσχέσεις παροχών για τους συνταξιούχους, οι οποίοι βασίζονται μόνο στα έσοδα από τη φορολογία εισοδήματος. Ως εκ τούτου, το μακροοικονομικό περιβάλλον και η ανάπτυξη των εγχώριων χρηματοπιστωτικών αγορών πρέπει να λαμβάνονται σημαντικά υπόψη κατά την προώθηση μιας μεταρρύθμισης, έτσι ώστε α) να παρέχονται βιώσιμες και επαρκείς συντάξεις και β) να προωθείται η μακροοικονομική σταθερότητα και οι εγχώριες προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας. Έτσι, το συνταξιοδοτικό είναι εκ των ων ουκ άνευ να μην αντιμετωπίζεται μόνο ως αυτόνομο, τεχνικό / αναλογιστικό πρόβλημα, αλλά να εξετάζονται κάθε φορά οι ιδιαίτερες παράμετροί του σε συνάρτηση με το μακροοικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο το σύστημα αναπτύσσεται και λειτουργεί, καθώς και οι προκλήσεις που ανακύπτουν από την αλληλεξάρτησή του με την αγορά εργασίας και τη μακροοικονομία. 

Είναι λοιπόν εφικτό να αντιστραφούν αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα; Για την ελληνική οικονομία, η γήρανση του πληθυσμού ισοδυναμεί με περαιτέρω δημοσιονομική επιβάρυνση ως αποτέλεσμα του αυξανόμενου τμήματος του πληθυσμού που λαμβάνει συντάξεις με βάση το αναδιανεμητικό σύστημα και της παράλληλης μείωσης του αριθμού των εργαζομένων. Αυτό θα έχει σαν συνέπεια την περαιτέρω πίεση προς τα πάνω του ήδη υψηλού επιπέδου δημοσίων δαπανών προς τις μεγαλύτερες ηλικίες. 

Η αύξηση της προσφοράς εργατικού δυναμικού από άτομα  με ηλικία άνω των 65 που επιθυμούν να συνεχίσουν να εργάζονται και παράλληλα υπάρχει ζήτηση για τις υπηρεσίες τους  καθώς και η προσέλκυση εργατικού δυναμικού από το εξωτερικό (brain regain), μπορούν επίσης να αντισταθμίσουν μερικές από τις αρνητικές επιπτώσεις της γήρανσης του πληθυσμού. Από αυτήν την άποψη, μπορούμε να εστιάσουμε περαιτέρω σε τρία θέματα. Πρώτον, η συμμετοχή των ηλικιωμένων στην αγορά εργασίας μπορεί α) να επηρεάσει θετικά την κατανομή των πόρων, καθώς η βελτίωση των συνθηκών υγείας των ηλικιωμένων μπορεί να παρατείνει τον εργασιακό βίο και β) να ενισχύσει τη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος, περιορίζοντας τις οικονομικές πιέσεις που δέχεται. Δεύτερον, μια αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική που ενσωματώνει την προσφορά εργασίας μεταναστών στην επίσημη αγορά εργασίας μπορεί επίσης να υποστηρίξει τη βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος. Τρίτον, είναι ζωτικής σημασίας ο περιορισμός του brain drain και η μείωση της αναντιστοιχίας των δεξιοτήτων με τις θέσεις εργασίας, τάσεις οι οποίες καταγράφηκαν κατά κόρον στη διάρκεια της προηγούμενης οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και επιδείνωσαν περαιτέρω τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της οικονομίας. 

Γράφημα 4. Προβλέψεις για το ποσοστό απασχόλησης έως το 2070 σε Ελλάδα και ΕΕ-27

Πηγή: Eurostat

Έτσι, η αποτελεσματική συμμετοχή των ηλικιωμένων και η ενσωμάτωση των μεταναστών στην αγορά εργασίας, καθώς και οι αποτελεσματικές πολιτικές ενός brain regain (ανάκτησης ταλέντων) μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της σκιώδους οικονομίας και της αδήλωτης εργασίας και κατά συνέπεια στη μερική βελτίωση του προβλήματος της γήρανσης και των συνεπειών της στο ασφαλιστικό σύστημα. Και τα τρία μέτρα μπορούν να προωθήσουν μια αλυσίδα θετικών επιπτώσεων για την οικονομία στο σύνολό της, αλλά και στο συνταξιοδοτικό σύστημα, καθώς θα αυξηθούν οι εισφορές και τα φορολογικά έσοδα, ενισχύοντας έτσι τα οφέλη του συστήματος.

Συμπερασματικά, το σύστημα συνταξιοδότησης στην Ελλάδα απαιτεί, αφενός, μια σειρά μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν τη βιωσιμότητα και την επάρκειά του, και από την άλλη, την ορθή και αποτελεσματική σύνδεσή του με τις αλληλεξαρτώμενες μακροοικονομικές πολιτικές. Οι παράγοντες αυτοί συνδέονται στενά με την αδιάλειπτη λειτουργία του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και μπορούν να μετριάσουν τις χρηματοοικονομικές πιέσεις σε αυτό, υποστηρίζοντας τη μελλοντική του πορεία και στρέφοντας το βλέμμα προς τις επόμενες γενιές.