Το Σκεφτόμουνα στο Παρελθόν να το Ασφαλίσω το Σπίτι μου Αλλά οι Υποχρεώσεις…

Το περιστατικό συνέβη την προηγούμενη Τετάρτη και ενώ βρισκόμουν στο γραφείο μου. Το τηλέφωνο χτύπησε και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν μία φίλη που μένει πιο δίπλα από το σπίτι μου. Όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε με ενημέρωσε πως το σπίτι που βρίσκεται στο ισόγειο του κτίσματος που μένω είχε πάρει φωτιά.

Αμέσως, άφησα ό,τι έκανα και έτρεξα προς το αυτοκίνητό μου. Μάλιστα, κατά τη διαδρομή έμαθα πως βρισκόντουσαν ήδη εκεί 2 πυροσβεστικά. Η αγωνία μου είχε χτυπήσει κόκκινο, με τη σκέψη ότι θα έβρισκα τα πάντα καμένα. Αν κάτι με ανακούφιζε μέχρι να φτάσω ήταν το γεγονός ότι πριν μπω στο συγκεκριμένο σπίτι είχα πρώτα από όλα φροντίσει να εκδώσω το πυρ ασφαλιστήριο του. Αν και εκείνη τη στιγμή δεν με ένοιαζε διόλου το ασφαλιστήριο αλλά το να μην έχει επεκταθεί η φωτιά στο σπίτι μου, μέσα μου βαθιά ένιωσα μία ανακούφιση. «Δε παν α καεί, δεν θα πεθάνουμε, με το ασφαλιστήριο θα το φτιάξω από την επόμενη κιόλας μέρα».

Φτάνοντας στην αυλή του σπιτιού πήρα μια βαθιά ανάσα. Ο 1ος όροφος στον οποίο και διαμένω ευτυχώς δεν είχε εμφανείς ζημιές. Μπήκα πρώτα στο σπίτι να τσεκάρω ότι όλα είναι οκ και εάν τα κατοικίδια μου ήταν καλά και αμέσως μετά κατέβηκα κάτω να δω τί συνέβη.      

                                                                                                           

Η ζημιά στον κάτω όροφο ήταν ολοκληρωτική. Ένα μαυρισμένο σπίτι με καμένο το μεγαλύτερο μέρος του. Καταστροφή 100% στο περιεχόμενο. Μέσα μου είπα «μάλλον ήμουν πολύ τυχερός που δεν ανέβηκε και πάνω η φωτιά».

Δε θα σας το κρύψω, από την μικρή μου εμπειρία, ήμουν σίγουρος (κακώς, αλλά ήμουν) πως το σπίτι θα ήταν ανασφάλιστο. Βεβαίως και δεν ρώτησα την ιδιοκτήτρια γι’ αυτό σε μία στιγμή που μόλις είχε αντιληφθεί πως η περιουσία της είχε καταστραφεί ολοσχερώς.

Μπήκα μέσα να την δω, να της συμπαρασταθώ όσο μπορώ και να ρωτήσω αν χρειάζεται κάτι. Ήταν κατάμαυρη από την κάπνα και εμφανώς τρομαγμένη. Μαζί με το σπίτι, είχε χάσει και την παρέα της – τη γάτα της – η οποία πέθανε στη φωτιά.

Και εκεί μου το μαρτύρησε μόνη της :

«Γιώργο, ήμουν άτυχη, σκεφτόμουν καιρό τώρα να το ασφαλίσω…»

Δεν της απάντησα, δεν ήταν κατάλληλη η στιγμή.

Και πολύ φοβάμαι, πως μόλις καταφέρει να φτιάξει εξ αρχής το νοικοκυριό της,(ΑΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ) πάλι δε θα το ασφαλίσει. Μακάρι να κάνω λάθος…

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.